நெஞ்சில் காதல் தீபம் ஏற்றினாளே கண்ணில் கனவின் வண்ணம் தீட்டினாளே! மௌனம் கலைத்து மழையாய் பொழிந்தாளே என் வாழ்வின் வசந்தம் அவளாய் வந்தாளே! நெஞ்சில் காதல் தீபம் ஏற்றினாளே... காற்றின் இசையில் கவிதை படித்தேன் காணாத அழகை அவளில் ரசித்தேன்! விண்மீன் கூட்டங்கள் விழியில் தேடினேன் உன் நிழல் தீண்டவே உயிராய் மாறினேன்! நெஞ்சில் காதல் தீபம் ஏற்றினாளே கண்ணில் கனவின் வண்ணம் தீட்டினாளே! வார்த்தை தேடி வானம் அலைந்தேன் வாசனை வீசும் மலராய் உன்னைக் கண்டேன்! காலம் கரைந்து கானல் ஆனாலும் காதல் தீபம் என்றும் எரியுமே உன்னாலே! இருண்ட பாதையில் ஒளியாய் வந்தாய் இதயத் துடிப்பின் இசையாய் நின்றாய்! நீயின்றி எனக்கொரு உலகமும் இல்லை உன் அன்பின் ஆழத்திற்கு எல்லையே இல்லை! கை கோர்த்து நடப்போம் காலம் கடந்து... நம் காதல் வாழும் கவிதை சிறந்து! நெஞ்சில் காதல் தீபம் ஏற்றினாளே கண்ணில் கனவின் வண்ணம் தீட்டினாளே! மௌனம் கலைத்து மழையாய் பொழிந்தாளே என் வாழ்வின் வசந்தம் அவளாய் வந்தாளே! அவளாய் வந்தாளே... என் வசந்தம் அவளாய் வந்தாளே... நெஞ்சில் ஏற்றிய தீபம்... என்றும் எரியுமே... உன் நினைவோடு... என் உயிர் வாழுமே...
பகலில் எரியும் கதிரவன் தந்தை என்றால் இரவில் குளிரும் நிலமகள் அன்னை அன்றோ வானக் கடலில் மிதக்கும் வெண்முத்து நீ ஆண் என்று சொல்வதா பெண் என்று சொல்வதா நிலவே நீ ஆணோ இல்லை பெண்ணோ விண்மீன் கூட்டத்தில் தனித்த ஒரு கண்ணோ சிறுவர் பாட்டில் நீ மாமன் ஆகும் ஆண்மை கவிஞர் வரியில் நீ காதலி முகம் காட்டும் பெண்மை சொல்லிடு நிலவே நீ ஆணோ பெண்ணோ அம்புலி மாமா என்று உன்னை அழைப்போம் இருண்ட வானில் வழித்துணையாய் காப்போம் ஆனாலும் உந்தன் அழகைக் காணும் போது பெண்ணின் நாணம் என்றுதானே வியப்போம் வளர்வதும் தேய்வதும் பெண்ணின் மனமோ வானை ஆள்வது ஆணின் குணமோ இயற்கையின் விந்தையில் நீ ஒரு கவிதை இருபாலுமற்ற தூய பேரன்பின் எல்லை நிலவே நீ ஆணோ இல்லை பெண்ணோ விண்மீன் கூட்டத்தில் தனித்த ஒரு கண்ணோ சிறுவர் பாட்டில் நீ மாமன் ஆகும் ஆண்மை கவிஞர் வரியில் நீ காதலி முகம் காட்டும் பெண்மை ஆணும் இல்லை பெண்ணும் இல்லை நீ என்றும் எங்கள் அழகிய நிலவே