Perspective

குத்தால அருவியப்போல - என் நெஞ்சுக்குள்ள குதிக்குதடி உன் நெனப்பு! அடி அத்தானே அத்தானேன்னு - நீ கூப்பிட்டா அத்தனையுமே சுகமுங்கடா! கம்மாய்க் கரையோரமா - நீ நடந்துதான் போறப்போ, கெண்டை மீனுங்க துள்ளுதடி - உன் கெண்டைக்காலப் பாக்குறப்போ! வட்டாரத்து வெயிலுல - நான் வாடிதான் நின்னாலும், ஒத்த முத்தம் நீ தந்தா - என் உசிரு தேறிடுமே அத்தனையும்! மஞ்சக் காட்டுக்குள்ளே - நம்ம மனசுங்க பேசிக்குதே! மாமன் தோளத் தேடி - என் வளையலும் கொஞ்சுதே! ஆலமரத்து நிழலப் போல - உன்ன நான் தாங்குவேன், காலத்துக்கும் உன் கூட - நான் துணையா வாழுவேன்! மாட்டு வண்டி கட்டி - நம்ம மதுரைக்கு போகணுமே! மல்லிகைப் பூவ வாங்கி - உன் கூந்தல்ல வக்கணுமே! செவத்த மச்சான் உன்ன - நான் நெஞ்சுல வச்சிருக்கேன், ஜென்மம் முழுக்க உன் பின்னே - நான் வரத்தான் காத்திருக்கேன்! குத்தால அருவியப்போல - என் நெஞ்சுக்குள்ள குதிக்குதடி உன் நெனப்பு! அடி அத்தானே அத்தானேன்னு - நீ கூப்பிட்டா அத்தனையுமே சுகமுங்கடா!

காட்டுச்செண்பகப் பூவ எடுத்து என் மூச்சுக்குள்ளே வச்சிருக்கேன்! நாட்டுப்புறத்து பாதையில - உன் நினைப்ப மட்டும் தச்சிருக்கேன்! பூவோடு பேசும் அந்தப் பூங்காற்றப் போல, உன்னோட பேசத்தான் நான் காத்திருக்கேன்! ஓடத்தண்ணீரு ஓரத்திலே - நீ ஒத்தையடிப் பாதையில போறப்போ, கூடவே வாரேன்னு சொல்லாமலே - என் நெஞ்சுக்குள்ளே ஏனோ நீ ஏறுறப்போ! கண்ணோடு வச்ச அந்த மையப் போல, கண்ணாளா உன்ன நான் காப்பத்தவா? மழையூத்து போலே நீ மனசுக்குள்ளே வந்தாயே... மார்கழிப் பனிபோல என்ன அள்ளிப் போனாயே... சொல்லாத ஆசையெல்லாம்... சொல்லாமல் சொல்லுதய்யா... காத்தோட தூவாற மழையப் போல, நம் காதல் தான் வாழுதே உள்ளுக்குள்ள! வேரோட பின்னிக்கிட்ட மரத்தைப் போல, நாம் மாறித்தான் போனோம் இந்த ஊருக்குள்ள! காட்டுச்செண்பகமே... என் நெஞ்சுக்கூட்டுக்குள்ளே! அடி அந்திப்பொழுதானா ஆலமர நிழலிலே, உன் முந்தானை தேடுதடி என் கைகளுமே! சந்தனக் காத்து வந்து மோதுற வேளையில, உன் சலங்கைச் சத்தம் கேட்குதடி என் காதுகளிலே! வெள்ளிக்கிழம வெளக்கேத்தும் நேரத்துல, உன் பேரைத்தான் சொல்லுது என் உள்ளமுமே! கள்ளத்தனம் பண்ணி நீ பாக்குற பார்வையில, என் கட்டாந்தரை மனசும் நந்தவனமாகுதடா! காத்தோட தூ...

அந்திச் செவ்வானம் அள்ளித் தெளித்ததடா, என்நெற்றிக் குங்குமத்தின் வண்ணமதை! மேற்கில் மறையும் அந்தச் சூரியனும், என் வெட்கத்தைக் கண்டுதான் சிவந்தானடா! கடலோரக் காற்றில் ஒரு கவிதை வருதே, உன் தோளோடு சாய்கையில் உயிர் வாழுதே! தங்க நிலவொன்று தரை இறங்கும் முன்னே, உன் கைகளினால் என்னை நீ மூடவா? அலையோடு அலை வந்து மோதும் போது... என் நெஞ்சோடு உன் நினைவு मோதுதையா... அந்தி மயக்கத்தின் ராகம் இது... நாம் பல்லவி சொல்லும் நேரம் இது... மாலை வெயில் தந்த காதலடா... மார்போடு கூடுகட்டும் நேரமடா... வானும் கடலும் இணையும் கோட்டில், நாம் வாழும் காலம் தொடங்குதடா... தாழம்பூக் காற்றில் உன் வாசம் குழைத்து, இந்த மாலைப் பொழுது நம்மை வாழ்த்துதே! கூந்தல் கலைந்து என் முகம் மூடும் போது, உன் கைகள் வந்து அதை நீக்குமடா! நிழல்கள் இரண்டும் ஒன்றாய் இணையும், இந்த அந்திப் பொழுதே ஒரு வரமல்லவா? உன் மூச்சுப் பட்டு என் நாணம் உருக, இந்தக் கடலலை நமக்காக இசை பாடுதே! மாலை வெயில் தந்த காதலடா... மார்போடு கூடுகட்டும் நேரமடா... வானும் கடலும் இணையும் கோட்டில், நாம் வாழும் காலம் தொடங்குதடா... பகலும் இரவும் சந்திக்கும் வேளை... நம் காதலின் கண்கள் விழி...

பூங்காற்றின் மடியில் ஒரு பூவோடு பேசவா? பொன்வண்ண நிலவில் உன் முகம் தேடவா? நீ தந்து போன அந்தப் பார்வை ஒன்றில், என் நெஞ்சுக் கூட்டில் புது ராகம் கேட்கவா! நீரோடை மேலே ஒரு நதி வந்து சேருதே, உன் வார்த்தை கேட்டு என் உள்ளம் உருகுதே! நூலாடை போலே உன் நினைவோடு என்னை, நான் மூடி வைக்க ஒரு ஜென்மம் போதுமே! (Male) அந்த வானம் சொல்லாத கவிதை ஒன்று... (Female) இன்று உந்தன் கண்ணில் நான் கண்டுகொண்டேன்! (Male) இந்த பூமி அறியாத தூய்மை கொண்டு... (Female) என் ஜீவன் உன்னோடு நான் தந்து நின்றேன்! (Both) காதலின் இலக்கணம் நாம்தானடி/தானடா... காலங்கள் கடந்தும் வாழ்பவரடா/வாழ்பவளடி... இரு உயிர் இணைந்து ஒரு நதியானோம், இரு விழி கலந்து ஒரு கவியானோம்! (Male) முத்தாரத் துளியாய் உன் வேர்வைத் துளிகள், என் மார்பின் மேலே பனித்துளியாகுதே! சொல்லாத வார்த்தை உன் கண் பேசும் போது, இவ்வுலகின் மொழிகள் எல்லாம் தோற்றுப் போகுதே! (Female) அந்திக் கருக்கலில் உன் கரம் கோர்க்கும் போது, அடி நெஞ்சின் வேகம் ஏனோ கூடுதே! சந்தனக் காட்டில் ஒரு காற்று வீச, என் நாணத்தின் பூக்கள் எல்லாம் இதழ் மூடுதே! (Duet) காதலின் இலக்கணம் நாம்தானடி/தானடா... காலங்கள் க...

ಗಾಜಿನ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಈ ಮನುಜನ ಮನಸು, ಒಡೆದು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಕೂಡದು ಆ ಹಳೇ ಸೊಗಸು! ಚೂರು ಚೂರಾಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆಯಲ್ಲ, ನೆಮ್ಮದಿಯ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಈಗ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಏನಿಲ್ಲ! ಕಾಲ ಉರುಳಿ ಗಾಯವೆಲ್ಲ ಮಾಯಬಹುದು, ನೆನಪಿನ ಈ ನೋವು ಮೆಲ್ಲನೆ ಕರಗಬಹುದು! ಆದರೆ ಆ ಒಡೆದ ಹೋದ ಹೃದಯದ ಒಳಗಡೆ, ಹಳೆಯ ಆ ಮನುಷ್ಯ ಇನ್ನು ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲೆಲ್ಲೆಡೆ! ದಿನಗಳು ಕಳೆದರೂ ಕಣ್ಣೀರು ಆರಿದರೂ, ಉಳಿದ ಆ ಕಲೆಗಳು ಹೇಳುವ ಕಥೆ ಮರೆಯುವುದೇ? ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಕ್ಕು ಜಗವ ನಂಬಿಸಲು ಹೋದರೂ, ನಿನ್ನೆಯ ಆ ನಾನಾಗಿ ಬದಲಾಗಲು ಕರಗುವುದೇ? ಒಡೆದ ಹೋದ ಮನಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ಮೊದಲಿನಂತಾಗದು, ಗುಣವಾದ ಮೇಲೆಯೂ ಅದು ಹಳೇ ರೂಪ ತಾಳದು! ಕಣ್ಣೀರಿನ ಹನಿಗಳು ಒಣಗಿ ಹೋದ ಮೇಲೆಯೂ, ಬದಲಾಗದು ಎಂದಿಗೂ ಈ ನೊಂದ ಹೃದಯವು! ಬದಲಾಗದು ಎಂದಿಗೂ ಈ ನೊಂದ ಹೃದಯವು... ಅಂಟಿಸಿದ ಗೊಂಬೆಗೆ ಜೀವ ಬಂದ ಹಾಗಿದ್ದರೂ, ಆ ಒಡೆದ ಗೆರೆಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಸದು ನೋಡು! ಮಾರಿಹೋದ ಮನದೊಳಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಹುಡುಕಿದರೂ, ಕಳೆದುಹೋದ ಆ ಮುಗ್ಧ ಪ್ರೀತಿ ಸಿಗದು ಕೇಳು! ಕ್ಷಮಿಸಿ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಕಲಿತಿದ್ದರೂ, ಮರೆಯಲಾಗದ ಆ ನೆನಪು ಕಾಡುವುದು ದಿನವಿಡೀ! ಮಾಸಿಹೋದ ಆ ಗಾಯದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲಿ... ಹೊಸದೊಂದು ಚರ್ಮ ಬಂದು ಮುಚ್ಚಬಹುದು... ಆದರೆ ಆಳದಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಆ ಕಲೆಗಳನ್ನು... ಬದಲಿಸಲು ಯಾರಿಂದ ಸಾಧ್ಯ ಈ ಜಗದಲಿ? ಬದಲಾಗದು... ಯಾವುದು ಮೊದಲಿನಂತೆ ಆಗದು... ಗುಣವಾದ ಈ ಹೃದಯವೂ... ಮುಂಚಿನಂತೆ ಇರದು... ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗಿ...

कांच जैसा होता है इंसान का ये मन, टूटे तो फिर जुड़ता नहीं इसका वो रूपन! टुकड़े-टुकड़े होकर ये ज़मीन पर गिरा है, सीने के भीतर देखो एक दर्द छुपा है! ज़ख्म जितने भी हैं, वो भर ही जाएंगे, दर्द के ये साए भी, कम हो जाएंगे! मगर उस टूटे हुए दिल के अंदर, पुराना वो इंसान, फिर जी नहीं पाएगा! वक्त के बहने से ज़ख्म सूख भी जाएं, निशां जो रह गए, वो कैसे मिट पाएं? फिर से मुस्कुराकर हम महफ़िल सजाएं, पर बीते हुए कल सा, खुद को कहाँ पाएं? टूटे हुए दिल कभी पहले जैसे नहीं होते, भरने के बाद भी वो नए ज़ख्म हैं रोते! आँसू के कतरे भले सूख ही जाएं, पर पहले जैसा बदलता नहीं ये मन! पर पहले जैसा बदलता नहीं ये मन... जोड़े हुए खिलौने में जान आ भी जाए, पर दरार का वो दाग, कभी मिट नहीं पाए! बदले हुए इस दिल में कितना भी ढूंढो, खोया हुआ वो पुराना प्यार, मिल नहीं पाए! माफ़ करना तो सीख लिया इस दिल ने, पर भूल ना पाए जो बात, वो तड़पाए! सूखे हुए उस ज़ख्म के ऊपर... एक नई चमड़ी भले ही आ जाए... मगर अंदर छिपे उस गहरे निशान को... कौन इस दुनिया में मिटा पाए? नहीं बदलेगा... कुछ भी पहले जैसा नहीं होगा... ठीक हुआ ये दिल भी... अब वैसा नह...