வலிகளுக்கும் ஒரு ஆயுள் இருக்குதடி ஞானப்பெண்ணே - அதைத் தினம் தினம் பொறுமையாய்க் கற்றுத் தருமே காலம் கண்ணே! விழுந்த இடமே உனக்கு முற்றுப்புள்ளி இல்லை - நீ எழுந்து நடந்தால் முட்டி மோதும் வான எல்லை! வலிகளுக்கும் ஒரு ஆயுள் இருக்குதடி ஞானப்பெண்ணே - அதைத் தினம் தினம் பொறுமையாய்க் கற்றுத் தருமே காலம் கண்ணே! நம்பிக்கை துரோகங்கள் உன்னைச் சுட்டெரிக்கலாம் - உன் சுயமரியாதை நடுத்தெருவில் காயப்படலாம்! அவமானப் புயல் வந்து உன்னை வளைக்கலாம் - ஆனால் அடிபடும் இரும்பேதான் கூர்வாளாய் மாறலாம்! நேற்று உன்னை மிதித்த உலகம் இன்றோடு முடியலடி - நாளை உன் வெற்றியைக் கண்டு அது தலைவணங்கி நிற்குமடி! காயங்கள் யாவையுமே ஒருநாள் ஆறிப்போகும் - உன் கண்ணீர்த் துளிகள் யாவும் முத்தாய் மாறிப்போகும்! நேரத்தைக் கடக்கவிடு மெதுவாய் வழிகாட்டும் - இந்த நேரமே உன் நெஞ்சில் புது வலிமை கொண்டு சேர்க்கும்! தோற்றுப்போன கதைகளெல்லாம் தூசு தட்டி எழுந்துவிடும் - உந்தன் தோள்களின் பலம்கண்டு துயரங்கள் ஓடிவிடும்! வலி என்பது உன்னைக் கொல்லும் விஷமல்ல... உன்னைச் செதுக்கிடும் உளியின் அடியல்லவா! காலம் உனக்குக் கொடுத்த இந்த நொடிகளிலே... மீண்டு எழுவதே உனது ...
இறைவா உன்னை நான் சந்திக்கும் ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தால் கேட்கணுமே - இந்த மனித ஜாதியை ஏன் இத்தனை கொடூரமாய் படைத்தாய் என்று கேட்கணுமே! அன்பைப் படைத்த அதே கைகளால் ஏன் வன்மத்தையும் படைத்தாய்? - ஒரு துளிப் பாசம் தேடும் இதயங்களின் முன்னே ஏன் இத்தனை சுவர்கள் எழுப்பினாய்? இறைவா உன்னை நான் சந்திக்கும் ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தால் கேட்கணுமே - இந்த மனித ஜாதியை ஏன் இத்தனை கொடூரமாய் படைத்தாய் என்று கேட்கணுமே! பகுத்தறிவு என்றொரு ஆயுதத்தை மனிதன் கையில் கொடுத்தாயே - அதை அடுத்தவன் நெஞ்சைப் பிளப்பதற்கு அவன் பயன்படுத்துவதைப் பார்த்தாயே! விலங்குகளும் கூட பசிக்காக மட்டுமே வேட்டையாடி வாழ்ந்திடுமே - ஆனா மனுஷன் மட்டும் ஏன் சுயநலத்துக்காகப் பிற உயிர்களைக் கொன்றிடுமே? உன் படைப்பில் உயர்ந்தவன் மனிதன் என்று சொன்னது பொய்யோடா? - அவன் செய்யும் அநீதி கண்டு உன் வானம் இன்னும் இடிக்காமல் இருப்பது ஏனோடா? பிஞ்சு உள்ளங்களிலும் வஞ்சகத்தை விதைக்கக் கற்றுக்கொண்டான் - இங்கு அன்பைக் காட்டிவிட்டுப் பின்னாலிருந்து வெட்டப் பழகிக்கொண்டான்! வலிக்கும் நெஞ்சத்தின் அழுகுரல் உனக்குக் கேட்கவில்லையா? - இல்லை படைத்துவிட்டு வேடிக்கை பார்க்கும் கல் ...