தந்தை மகள்

நெஞ்சுக்குள் நீயிருந்தாய்,

நிழல் போல தொடர்ந்தாய்.

என் சின்னஞ்சிறு பாப்பா,

இன்று பிறர் சொந்தமா?

கண்ணீரை மறைத்தேனே,

கவலைகள் என்தானே.

உன் சிரிப்பொலி கேட்காது,

வீடெங்கும் வெறுமையோ?

கைபிடித்து நடந்தாய் நீ,

கதைகள் கேட்டிருந்தாய்.

இன்று யாரோடும் நீ போவாய்,

தந்தை மனம் தாங்குமோ?

வளர்ந்தாய் என் கண்ணெதிரே,

வானவில்லின் அழகாய்.

இன்று பறந்து செல்கிறாய்,

விட்டுச் செல்லும் துயரோ?

கொடுத்த சீதனம் பொருளல்ல,

குறைந்ததே என் ஆயுள்.

நீ இல்லா வாழ்வென்பது,

நீரில்லா மீன்போல.

போகும் திசை நல்லதாக,

இருக்கட்டும் உன் வாழ்வு.

தந்தை இதயம் வாடுமடி,

நீ பிரிந்த நொடியிலே.

என்றாவது வருவாயோ,

என் மடியில் சாயவோ?

அன்றுவரை இந்த நெஞ்சம்,

அழுது தான் தவிக்குமோ?

Comments

When the Body Burns, the Energy Becomes Eternal

In every culture, death is more than an end—it's a transformation. Among the many rituals humans perform to honor the departed, cremation is one of the most ancient and symbolic. But beyond tradition lies a deeper, almost mystical truth: when a body is cremated, its physical form is released, and the energy it held is not lost, but simply returned to the universe. According to the law of conservation of energy, energy can neither be created nor destroyed—it only changes form. This means the warmth, motion, and life force that once animated a body doesn't disappear in fire. It transforms. The heat from the flames, the smoke in the sky, the glowing embers—all of these carry fragments of a life once lived. They disperse into the air, the soil, and the stars. Cremation becomes, in this way, a cosmic act. The fire is not just an end, but a release. What was once confined within skin and bones now returns to the great continuum. Some call it spirit. Some call it soul. Science calls...

Never Ever...

மணவாளன் இங்கே நானம்மா

மணவாளன் இங்கே நானம்மா, மங்கை என் அருகில் நிற்கையில் பூரிக்கும் மனம் நானம்மா. அவள் விழியசைவில் உலகமே அடங்கும், அவள் புன்னகையில் என் துயரங்கள் தொலையும். காதல் என்னும் கடலில் நாங்கள் இரு தோணிகள், ஒருவரை ஒருவர் தாங்கிடும் அன்புப் பிணைப்புகள். அவள் குரல் ஒரு தேனிசை என் செவிகளுக்கு, அவள் ஸ்பரிசம் ஒரு புது வாழ்வு என் நரம்புகளுக்கு. நாட்கள் நகரும், நம் காதல் வளர்ந்திடும், ஒருவருக்கொருவர் நிழலாகத் தொடர்ந்திடும். எந்தன் ராணி அவள், எந்தன் உலகம் அவள், அவள் அருகினில் நான் என்றும் ஓர் அரசன். மணவாளன் இங்கே நானம்மா, மனம் நிறைந்த காதலின் நாயகன் நானம்மா. இனி வாழ்வின் பாதையில் துணை நீயே, என்றென்றும் உனக்காக நான் ஒருவனே.

Perspective

Search This Blog