Perspective

பல்லாயிரக் கணக்கான வரிகள் கொண்ட, பல கவிதைகள் அடங்கிய ஒரு புத்தகம்! படித்து முடித்திடவே முடியாத பேரண்டம், அந்தப் புத்தகத்தின் பெயர் தான் "பெண்"! பிரபஞ்ச ரகசியங்கள் யாவையும் தாங்கி, புன்னகையால் வாசிக்கப்படும் காவியம்! ஒரு பக்கம் பொறுமையின் சிகரம் காட்டும், மறு பக்கம் தியாகத்தின் ஆழம் பேசும்! வலிகளை மௌனமாய் மூடி வைத்தே, வசந்தத்தை உலகிற்குப் பரிசளிக்கும்! பல்லாயிரக் கணக்கான வரிகள் கொண்ட, பல கவிதைகள் அடங்கிய ஒரு புத்தகம்... "பெண்"! அவள் மழலைச் சிரிப்பினில் ஒரு கவிதை, அறிவைப் பெருக்கும் கல்வியில் ஒரு கவிதை! வீட்டை ஒளிரச் செய்யும் தீபமாய் நின்று, விழுமியங்கள் காக்கும் பண்பினில் ஒரு கவிதை! மகள் என்ற வடிவில் முதல் அத்தியாயம், மனைவி என்ற பொறுப்பில் தொடரும் காவியம்! தாயென்ற சொல்லில் முற்றுப்பெறாமல், தலைமுறை தாண்டி வாழுமே அவள் சரித்திரம்! ஒரு பக்கம் பொறுமையின் சிகரம் காட்டும், மறு பக்கம் தியாகத்தின் ஆழம் பேசும்! வலிகளை மௌனமாய் மூடி வைத்தே, வசந்தத்தை உலகிற்குப் பரிசளிக்கும்! சுயமரியாதை எனும் மையினால் எழுதப்பட்டு, அன்பெனும் நூலினால் கோர்க்கப்பட்டவள்! சமூகத்தின் தடைகளைத் தகர்த்து ...

ప్రేమ యుద్ధంలో నేను గెలిచాను, కానీ చివరికి నిన్ను కోల్పోయాను! ఎందుకంటే... నీ అంతట నువ్వే దూరంగా వెళ్లాలని నిశ్చయించుకున్నావు! ఎన్నడూ మారని నా నిజమైన నిరుపమాన ప్రేమని, ఈరోజు నువ్వు కోల్పోయి నిలబడ్డావు...! చివరికి... వెళ్ళిపోవాలని అనుకున్న ఒక స్త్రీని మాత్రమే నేను కోల్పోయాను! కానీ నువ్వు... చివరి శ్వాస వరకు నీతోనే జీవించాలనుకున్న ఒక స్వచ్ఛమైన హృదయాన్ని కోల్పోయావు! మనసులో ఎలాంటి కపటం తెలియకుండా, ఇన్నాళ్లూ నీ నీడలా బతికానే! నువ్వు గుడ్ బై చెప్పాలని నిర్ణయించుకున్న క్షణాన, ఏం చేయాలో తోచక ఒంటరిగా విలపించానే! నేను చేసిన త్యాగం విలువ నీకు కనిపించలేదు, నీ మౌనం వెనుక ఉన్న అర్థం నాకు బోధపడలేదు! చివరికి... వెళ్ళిపోవాలని అనుకున్న ఒక స్త్రీని మాత్రమే నేను కోల్పోయాను! కానీ నువ్వు... చివరి శ్వాస వరకు నీతోనే జీవించాలనుకున్న ఒక స్వచ్ఛమైన హృదయాన్ని కోల్పోయావు! కోల్పోయింది నేనే అని ఈ ప్రపంచం అనవచ్చు, కానీ అసలు నిజం అది కాదు కదా! ఏదో ఒక రోజు నా ప్రేమ లోతు నీకు తెలిసిన నాడు, నీ మనసు నా కోసం తల్లడిల్లిపోతుంది! నువ్వు వెతికినా దొరకని మహా నిధి నా ప్రేమ, ఇక నీ జీవితంలో మిగిలేది కేవలం శూన్యమే! దూరంగా వెళ్ళిపోవడం...

அன்பின் போரில் நான் வென்றுவிட்டேன்,  ஆனால் உன்னை நான் இழந்துவிட்டேன்! ஏனென்றால்... நீயாகவே விலகிச் செல்லத் துணிந்தாய்! மாறாத என் உண்மையான பேரன்பை, இன்று நீ இழந்து நின்றாய்...! இறுதியில்... விலகிப் போக நினைத்த ஒரு மனிதனை மட்டும்தான் நான் இழந்தேன்! ஆனால் நீயோ... இறுதிவரை உன்னோடு வாழ நினைத்த ஒரு தூய நெஞ்சை இழந்துவிட்டாய்! நெஞ்சில் துரோகம் ஏதும் அறியாமல், உந்தன் நிழலாய் வாழ்ந்தேனே! விடைபெற்றுப் போகும் முடிவை நீ எடுக்க, வழியின்றி நானும் தவித்தேனே! என் தியாகத்தின் மதிப்பு உனக்குத் தெரியவில்லை, உன் மௌனத்தின் அர்த்தம் எனக்குப் புரியவில்லை! இறுதியில்... விலகிப் போக நினைத்த ஒரு மனிதனை மட்டும்தான் நான் இழந்தேன்! ஆனால் நீயோ... இறுதிவரை உன்னோடு வாழ நினைத்த ஒரு தூய நெஞ்சை இழந்துவிட்டாய்! இழந்தது நானென்று உலகம் சொல்லும், ஆனால் உண்மை அதுவல்லவே! என் அன்பின் ஆழம் புரியும் நாளில், உன் நெஞ்சம் ஏங்கித் தவித்திடுமே! நீ தேடினாலும் கிடைக்காத பேரன்பு என் நெஞ்சம், இனி உன் வாழ்வில் எஞ்சப்போவது வெறும் மிச்சம்! விலகிச் சென்றது உந்தன் விருப்பம், விதி என்று சொல்லி நான் கடந்து போவேன்! உன் இழப்பின் வலி என்னை வாட்ட...

போராடு போராடு... போரற்ற உலகை உருவாக்க போராடு! மானுடம் வாழும் ஒரு  பூமி  வேண்டும் - அதில் மரணத்தின் ஓலங்கள் ஓய வேண்டும்! துப்பாக்கிக் குழல்கள் பூக்களைப் பிரசவிக்க, சுதந்திரக் காற்றைச் சுவாசிக்கப் போராடு! ஆயுதம் ஏந்தும் கைகள் யாவும், அன்பை ஏந்திடப் போராடு! தேசத்தின் எல்லைகள் கோடுகள் அல்ல, மனிதனைப் பிரிக்கும் சுவர்கள் இல்லையென்று, போராடு போராடு... போரற்ற உலகை உருவாக்க போராடு! குருதியின் நிறமும் ஒன்றுதானே - அதை நிலத்தினில் சிந்துவது நியாயம்தானா? அதிகாரப் பசிக்கு மனித உயிர் பலியா? அழுதழும் தாய்களின் கண்ணீர் வீணாகலாமா? பாலகன் கைகளில் பொம்மைகள் வேண்டும், போர்க்களச் சாம்பலில் இடிபாடுகள் தீர வேண்டும்! இனம் மொழி கடந்து மனிதமாய் இணைந்திட, இறுதிப் போராக இதை மாற்றிடவே...! ஆயுதம் ஏந்தும் கைகள் யாவும், அன்பை ஏந்திடப் போராடு! தேசத்தின் எல்லைகள் கோடுகள் அல்ல, மனிதனைப் பிரிக்கும் சுவர்கள் இல்லையென்று, போராடு போராடு... போரற்ற உலகை உருவாக்க போராடு! யுத்தங்கள் வென்ற சரித்திரம் யாவும், மரணத்தின் மீதே எழுதப்பட்டவை அன்றோ? அமைதியின் பாதையே வாழ்வின் தத்துவம், அதை உணராத நெஞ்சம் மனித நெஞ்சமா? விண்ணில் பற...

காரிருள் நீங்கிடும் விடியல் வரும், கண்ணீர் துளிகளும் பனியாய் மறையும்! தை பிறந்தால் வழி பிறக்கும் - நம் வாழ்விலும் புது வசந்தம் வந்துதிக்கும்! தை பிறந்தால் வழி பிறக்கும் - நம் வாசலில் விடியலின் ஒளி பிறக்கும்! நம்பிக்கை விதைத்து வை நெஞ்சினிலே, நாளை நமதென்றே துணிந்திடுமே! தை பிறந்தால் வழி பிறக்கும் - நம் தலைமுறை துயரங்கள் யாவும் தீரும்! தை பிறந்தால் வழி பிறக்கும் - புது நம்பிக்கை வாசல்கள் திறந்து கொள்ளும்! சித்திரை வெயிலில் உழைத்த நிலம், ஐப்பசி கார்த்திகை மழைக் காலம், மார்கழிப் பனியின் குளிர் கடந்து, மகிழ்ச்சியின் அறுவடை வந்திடுமே! மண்பானை பொங்கும் நுரை போலே - நம் மனதினில் நிம்மதி பெருகிடுமே! உழுதவன் வியர்வைக்கு விலை கிடைக்கும், உலகினில் பசிப்பிணி ஓய்ந்திடுமே! நம்பிக்கை விதைத்து வை நெஞ்சினிலே, நாளை நமதென்றే துணிந்திடுமே! தை பிறந்தால் வழி பிறக்கும் - நம் தலைமுறை துயரங்கள் யாவும் தீரும்! வாழ்க்கைப் பயணம் ஒரு வட்டம் அன்றோ? வந்த துயரங்கள் நிரந்தரமா? சோதனை மேகங்கள் சூழ்ந்திட்டாலும், சூரியன் மறைவது உண்மையாகுமா? தடைகளை உடைத்தே நீ நிமிர்ந்து நில்லு, தை மகள் உனக்கொரு வழி தருவாள்! இழந்தவை யாவும் மீ...

பூந்தோட்டத்து நிழலில் நின்றாடும் வண்ண தேவதை நீயடி... என் நெஞ்சின் கூட்டிற்குள் சிறகடிக்கும் சின்னப் பறவை நீயடி! உன் கூந்தலில் சூடிய மல்லிகைப் பூக்கள் உன் அழகுக்குக் கவிதை சொல்லும், நீ ஓரக்கண்ணால் பார்க்கும் பார்வையில் என் உலகமே உறைந்து போகும்! மலர்களின் வாசம் வீசுதடி - என் மனசெல்லாம் உந்தன் நினைவதடி! பறவையின் கீதம் கேட்குதடி - அது உன் குரல் என்றே தோணுதடி! பூவாகப் பூத்தவளே... என் நெஞ்சில் வாழ்பவளே! பறவையாய் என் வானில் பறக்கின்ற பேரழகே! நீ நடந்து போகும் பாதையெல்லாம் மலர்கள் தலைவணங்கி நிற்கும், நீ சிரிக்கும் சிரிப்பின் ஒலியைக் கேட்டு குயில்கள் பாடம் கற்கும்! வண்ணத்துப்பூச்சிகள் யாவும் உந்தன் தோள்களில் வந்து ஆடும், உன் கைகளில் ஏந்திய பூக்களை விடவும் உனது இதயம் இன்னும் மென்மையாகும்! காற்றினில் அசையும் கிளைகளைப் போலே... உன் கைகள் அசைந்தால் கவிதைகள் பிறக்கும்! கூட்டமாய் பறக்கும் பறவைகள் கூட... உன் ஒற்றைப் பார்வைக்கு சிறகை ஒடுக்கும்! பூமிக்கு வந்த நிலவோ நீ... என் புன்னகைக்கு சொந்தமான உறவோ நீ! மலர்களின் வாசம் வீசுதடி - என் மனசெல்லாம் உந்தன் நினைவதடி! பறவையின் கீதம் கேட்குதடி - அது உன் குரல் என்...

வலிகளுக்கும் ஒரு ஆயுள் இருக்குதடி ஞானப்பெண்ணே - அதைத் தினம் தினம் பொறுமையாய்க் கற்றுத் தருமே காலம் கண்ணே! விழுந்த இடமே உனக்கு முற்றுப்புள்ளி இல்லை - நீ எழுந்து நடந்தால் முட்டி மோதும் வான எல்லை! வலிகளுக்கும் ஒரு ஆயுள் இருக்குதடி ஞானப்பெண்ணே - அதைத் தினம் தினம் பொறுமையாய்க் கற்றுத் தருமே காலம் கண்ணே! நம்பிக்கை துரோகங்கள் உன்னைச் சுட்டெரிக்கலாம் - உன் சுயமரியாதை நடுத்தெருவில் காயப்படலாம்! அவமானப் புயல் வந்து உன்னை வளைக்கலாம் - ஆனால் அடிபடும் இரும்பேதான் கூர்வாளாய் மாறலாம்! நேற்று உன்னை மிதித்த உலகம் இன்றோடு முடியலடி - நாளை உன் வெற்றியைக் கண்டு அது தலைவணங்கி நிற்குமடி! காயங்கள் யாவையுமே ஒருநாள் ஆறிப்போகும் - உன் கண்ணீர்த் துளிகள் யாவும் முத்தாய் மாறிப்போகும்! நேரத்தைக் கடக்கவிடு மெதுவாய் வழிகாட்டும் - இந்த நேரமே உன் நெஞ்சில் புது வலிமை கொண்டு சேர்க்கும்! தோற்றுப்போன கதைகளெல்லாம் தூசு தட்டி எழுந்துவிடும் - உந்தன் தோள்களின் பலம்கண்டு துயரங்கள் ஓடிவிடும்! வலி என்பது உன்னைக் கொல்லும் விஷமல்ல... உன்னைச் செதுக்கிடும் உளியின் அடியல்லவா! காலம் உனக்குக் கொடுத்த இந்த நொடிகளிலே... மீண்டு எழுவதே உனது ...

இறைவா உன்னை நான் சந்திக்கும் ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தால் கேட்கணுமே - இந்த மனித ஜாதியை ஏன் இத்தனை கொடூரமாய் படைத்தாய் என்று கேட்கணுமே! அன்பைப் படைத்த அதே கைகளால் ஏன் வன்மத்தையும் படைத்தாய்? - ஒரு துளிப் பாசம் தேடும் இதயங்களின் முன்னே ஏன் இத்தனை சுவர்கள் எழுப்பினாய்? இறைவா உன்னை நான் சந்திக்கும் ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தால் கேட்கணுமே - இந்த மனித ஜாதியை ஏன் இத்தனை கொடூரமாய் படைத்தாய் என்று கேட்கணுமே! பகுத்தறிவு என்றொரு ஆயுதத்தை மனிதன் கையில் கொடுத்தாயே - அதை அடுத்தவன் நெஞ்சைப் பிளப்பதற்கு அவன் பயன்படுத்துவதைப் பார்த்தாயே! விலங்குகளும் கூட பசிக்காக மட்டுமே வேட்டையாடி வாழ்ந்திடுமே - ஆனா மனுஷன் மட்டும் ஏன் சுயநலத்துக்காகப் பிற உயிர்களைக் கொன்றிடுமே? உன் படைப்பில் உயர்ந்தவன் மனிதன் என்று சொன்னது பொய்யோடா? - அவன் செய்யும் அநீதி கண்டு உன் வானம் இன்னும் இடிக்காமல் இருப்பது ஏனோடா? பிஞ்சு உள்ளங்களிலும் வஞ்சகத்தை விதைக்கக் கற்றுக்கொண்டான் - இங்கு அன்பைக் காட்டிவிட்டுப் பின்னாலிருந்து வெட்டப் பழகிக்கொண்டான்! வலிக்கும் நெஞ்சத்தின் அழுகுரல் உனக்குக் கேட்கவில்லையா? - இல்லை படைத்துவிட்டு வேடிக்கை பார்க்கும் கல் ...

வார்த்தைகள் தீர்ந்துபோகும் பாசத்தின் எல்லையிலே - ஒரு வார்த்தைக்கும் மேலாய் மொழி உண்டு கண்ணீரிலே! அளவுகடந்த அன்பின் வடிவம் அந்தக் கண்ணீர்தானடா - இந்த அகிலத்தில் அதைவிடப் பெருசு வேறேதுவுமே இல்லையடா! வார்த்தைகள் தீர்ந்துபோகும் பாசத்தின் எல்லையிலே - ஒரு வார்த்தைக்கும் மேலாய் மொழி உண்டு கண்ணீரிலே! ஆயிரம் மொழிகள் பேசிடினும் புரியாத பேரன்பு - உந்தன் இமைகளின் ஓரம் துளிர்க்கும்போது விளங்கிடுமே பண்பு! உள்ளத்து உணர்வை உரைப்பதற்கு மொழிகள் போதாது - இந்த ஒற்றைத் துளிக் கண்ணீருக்கு ஈடாக எதுவும் வாராது! பணத்தைக் கொடுத்து வாங்க முடியாத பாசத்தின் சின்னமடா - இது நெஞ்சுக்குள் வாழும் ஈரத்தின் உன்னத சாட்சியடா! துன்பத்தில் வரும் கண்ணீர் உந்தன் பாரத்தைக் குறைத்திடுமே - பெரும் இன்பத்தில் வரும் கண்ணீர் பாசத்தின் எல்லை தொட்டிடுமே! சொல்ல நினைக்கும் வார்த்தையெல்லாம் தொண்டைக்குள் நிற்குமடா - அங்கே சொல்லாமல் சொல்லும் கண்ணீரே பாரத்தைப் போக்குமடா! உயிரின் ஆழத்தில் சுரக்கின்ற தூய்மையான நீரடா - நீ உணர்ந்து பார்த்தால் அதுவே உலகத்தின் பேரழகடா! பேசும் வார்த்தைகள் சிலநேரம் பொய் என்று ஆகலாம்... மௌனங்கள் கூட சிலநேரம் பிரிவை உ...

ஒரு காலத்தில் பிரிந்துவிட்டால் உயிரே போனது போலிருந்தோம் - இன்று ஒன்றுமே நடக்காதது போலே அமைதியாய் கடந்து போகின்றோம்! முழு உலகமாய் இருந்த நெஞ்சம் இன்று முகவரி இழந்து நின்றதே - காலத்தின் பெரிய வன்முறையாலே நினைவுகள் நீர்த்துப் போனதே! ஒரு காலத்தில் பிரிந்துவிட்டால் உயிரே போனது போலிருந்தோம் - இன்று ஒன்றுமே நடக்காதது போலே அமைதியாய் கடந்து போகின்றோம்! காரணமே ஏதுமின்றி பிரியும் காலம் வந்ததடி - நேற்று கட்டி அணைத்த கைகள் இன்று விலகிப் போனதடி! எதிரெதிரே நாம் பார்த்துக் கொள்ளும் நொடிகள் வலிக்குதடி - ஆனா எதுவுமே தெரியாத மனிதர் போலே கால்கள் நடக்குதடி! நெஞ்சம் உடைந்த சத்தம் இங்கே யாருக்கும் கேட்கவில்லை - உந்தன் நினைவை சுமந்து வாழ்வதைத் தவிர வேறு வழியுமில்லை! வலிகளுக்கும் ஒரு ஆயுள் உண்டென்று காலம் சொன்னதடி - அதை மிகவும் பொறுமையாக எனக்குக் கற்றுத் தந்ததடி! மறந்து போவது வன்முறையில்லை இந்த உலகத்திலே - உயிராய் இருந்த உணர்வுகள் யாவும் சாதாரண நினைவாவதிலே! கண்ணீரும் காய்ந்துபோகும் விதியை என்ன சொல்ல? - என் கண்ணாடி இதயம் நொறுங்கிப் போனதை எங்கு போய் சொல்ல? அன்று பிரிவென்பது மரணத்தின் வாசல் என்றிருந்தோம்... இன்று...

அம்மாவின் மடியைத் தாண்டி மாமனின் தோள்கள் உண்டு - எங்கள் தவறுகளைத் தட்டித் திருத்த பெரியப்பா சித்தப்பா உண்டு! கதை சொல்லி நல்வழி காட்டிய தாத்தா பாட்டியின் காலம் - அன்று கூடி வாழ்ந்த சொந்தங்களால் திருவிழா ஆனது இல்லம்! மொத்தத்தில் அந்த நாட்களிலே நாமெல்லாம் வாழ்ந்தோமடா - இன்று சொந்தங்களை முகநூலில் காட்டி நாடகம் ஆடுறோமடா! அம்மாவின் மடியைத் தாண்டி மாமனின் தோள்கள் உண்டு - எங்கள் தவறுகளைத் தட்டித் திருத்த பெரியப்பா சித்தப்பா உண்டு! ஊர் கூடித் தேர் இழுக்க விசேஷங்கள் வந்திடுமே - அங்கே ஊரே வியக்கும்படி சொந்தங்கள் சேர்ந்திடுமே! திண்ணையில் பாய் விரித்து ஒரு வாரம் தங்கிடுமே - அந்தச் சிரிப்பொலிச் சத்தத்திலே கவலைகள் பறந்திடுமே! பங்கிட்டுத் தின்னும் பலகார ருசியும் மறைந்ததடி - இன்று பக்கத்து வீட்டுக்காரன் பேரே மறந்துபோனதடி! கண்டிக்கும் உரிமையோடு பெரியவர்கள் இருந்தாரே - நெஞ்சில் கள்ளமில்லாக் காதலையும் அன்பையும் பொழிந்தாரே! நீதிக்கதை கேட்டு வளர்ந்த நெஞ்சில் நேர்மையிருந்தது - அன்று கூட்டுக்குடும்பப் பெருமையில் தனி சுகமிருந்தது! சுவர்கள் நாலெடுத்துத் தனித்தனி வீடானோம் - இன்று சொந்தங்கள் இருந்தும் அனாதையாய் ந...

கூடவே இருக்கும் துணையைப் பார்த்து நாளும் குறைகள் சொல்றோம் - ஆனா யாரோ ஒருத்தர் துணைக்காய் ஏங்கித் தவிப்பதைப் பார்ப்பதில்லை! இருப்பதைப் பேணிக் காக்கத் தெரியா மனிதக் கூட்டமடா - உந்தன் கையிலிருக்கும் அன்பின் மதிப்பை உணர்ந்து வாழுமடா! கூடவே இருக்கும் துணையைப் பார்த்து நாளும் குறைகள் சொல்றோம் - ஆனா யாரோ ஒருத்தர் துணைக்காய் ஏங்கித் தவிப்பதைப் பார்ப்பதில்லை! சின்னச் சின்ன சண்டைகளாலே முகத்தைச் சுளிக்கின்றோம் - தினம் சிந்தும் அன்பின் ஆழம் மறந்து தூரம் விலகுகின்றோம்! தனிமைக் கொடுமை தாங்க முடியா நெஞ்சங்கள் கோடியடா - ஒரு துணையைக் கேட்டு இறைவனின் முன்னே அழுபவர் தேடியடா! கிடைத்த உறவை மதிக்கத் தெரிந்தால் வாழ்க்கை சொர்க்கமடா - அதை இழந்து நின்றே தேடும்போதுதான் நரகத் துயரமடா! குறைகள் இல்லாத மனிதன் இங்கே எவனுமே இல்லையடா - அன்பில் நிறைகள் மட்டும் பார்க்கத் தெரிந்தால் சண்டையே இல்லையடா! பகிர்ந்து கொள்ள ஒரு ஜீவன் இருப்பது பெரும் வரமடா - இந்த உண்மையைப் புரிந்து கொண்டால் உள்ளம் முழுமையடா! இருப்பதைத் தள்ளி மிதிக்க நினைக்காதே ஏழை மனமே - உன்னை இறுக அணைக்கும் உறவே உனக்குக் கிடைத்த பெரும் தனமே! தனிமையில் வாடும் நெஞ்...

வந்தோம் போனோம் அவ்வளவுதான் இந்த வாழ்க்கைடா - இதற்குப் போயி ஏனடா இவ்வளவு அலட்டல் பண்றடா? கூட வாரா சொந்தம் ஏது நெஞ்சக் கூட்டுக்குள்ளே? - சும்மா கும்மாளமாய் வாழ்ந்துபுடு இருக்கும் நாட்களிலே! வந்தோம் போனோம் அவ்வளவுதான் இந்த வாழ்க்கைடா - இதற்குப் போயி ஏனடா இவ்வளவு அலட்டல் பண்றடா? வாடகைக்கு எடுத்த வீடு இந்த உடம்புடா - இது காலியாகும் போது உனக்கு ஏது சொந்தமுடா? மூட்டை மூட்டையா நீ சேர்த்து வச்ச பணமும் காசும் - உந்தன் மூச்சு நின்ன பின்னே வெறும் காகிதமாய் பேசும்! திமிரைக் காட்டி வாழும் மனிதன் மண்ணுக்குள்ளே போவான் - அங்கு சிரிச்சு வாழும் மனிதன் மட்டும்தான் நெஞ்சில் வாழுவான்! நேத்து என்ன நடந்துச்சுன்னு யோசிச்சு என்ன லாபம்? - நாளைக்கு என்ன நடக்கும்னு நெனச்சா நெஞ்சுக்குள்ளே ஏது வேகம்? இன்னைக்கு இருக்குற சாப்பாட்டை ருசிச்சு நீயும் தின்னு - உன் நெஞ்சில் இருக்குற பாரத்தையெல்லாம் தூக்கிப் போட்டு நின்னு! ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டம்தான் இந்த வாழ்க்கையே - இதில் ஆசைப்பட்டு அலட்டிக்காதே வீணாய் நெஞ்சையே! வரும்போது கையில் ஏதும் கொண்டு வரலையே... போகும்போது கையில் ஏதும் கொண்டு போகலையே... இடையில் ஏண்டா இத்தனை சண்டை...

அர்த்தம் ஏதும் இல்லையடா இந்த வாழ்க்கையிலே - நீ ஆடிப் பாடி மகிழ்ந்திருடா இந்த பூமியிலே! நோக்கம் தேடி அலைஞ்சு நீயும் ஏன் குழம்புற? - கையில் இருக்கும் இந்த நொடிகளை ஏன் இழக்குற? அர்த்தம் ஏதும் இல்லையடா இந்த வாழ்க்கையிலே - நீ ஆடிப் பாடி மகிழ்ந்திருடா இந்த பூமியிலே! விண்ணில் தோன்றும் மேகத்துக்கு என்ன நோக்கமடா? - அது வண்ணம் காட்டி கலைந்துபோகும் அழகு பாேரடா! ஆத்துத் தண்ணி ஓடுறதும் சும்மாதானடா - அது கடலில் போயி சேருறதும் இயற்கைதானடா! வந்தோம் போனோம் அவ்வளவுதான் இந்த வாழ்க்கையே - இதில் வம்பை வளர்த்துப் பாரமாக்காதே உன் நெஞ்சையே! நேற்று என்பது முடிஞ்சுபோன ஒரு பழங்கதை - நாளை என்பது யாரு கண்டா ஒரு புதுக்கதை! இன்று என்பது உனக்குக் கிடைச்ச ஒரு நல்வரம் - இதை என்ஜாய் பண்ணி வாழ்ந்துபுட்டா நெஞ்சில் பேரினம்! பணம் காசு பதவியெல்லாம் வெறும் தூசிடா - நீ சிரிச்சு வாழும் சிரிப்பு மட்டும்தான் மாசிடா! பிறக்கும்போது என்னத்தைக் கொண்டு வந்தோம்டா? இறக்கும்போது என்னத்தைக் கொண்டு போவோம்டா? இடையில் வாழும் சிலகாலம் கொண்டாட்டமடா... கவலைப் பட்டு வாழ்வதெல்லாம் திண்டாட்டமடா! அர்த்தம் ஏதும் இல்லையடா இந்த வாழ்க்கையிலே - நீ ஆடிப்...

கிழக்கு வெளுத்துடுச்சு கவலைகள் பறந்திடுச்சு - இனி கிடைச்ச இந்த வாழ்வை நாமும் கொண்டாடுவோம்! நேற்று நடந்ததெல்லாம் காத்துல போயிடுச்சு - இன்று புதியதொரு விடியலை நெஞ்சில் ஏந்துவோம்! கிழக்கு வெளுத்துடுச்சு கவலைகள் பறந்திடுச்சு - இனி கிடைச்ச இந்த வாழ்வை நாமும் கொண்டாடுவோம்! முட்கள் இருக்குமுன்னு ரோஜாவை வெறுப்போமா? - சில துன்பங்கள் இருக்குமுன்னு வாழ்வை மறுப்போமா? விழுந்த அடியெல்லாம் உன்னைச் செதுக்கிடுமே - வரும் நெருக்கடி யாவும் உன்னை உயர்த்திடுமே! புன்னகை ஒன்றே போதும் உலகை வெல்வதற்கு - இந்த பூமியில் பிறந்தோமே நாமும் வாழ்வதற்கு! பறவையைப் பாரடா வானத்தில் பறக்குது - அது நாளைக்கு உணவென்று சேர்த்து வைக்கலையே! இன்றுள்ள நொடியினை இன்பமாய் மாற்றிடு - உன் உள்ளத்து அமைதியை உனக்குள்ளே தேடிடு! பணம் காசு தேடி நீ ஓடி அலைந்தாலும் - உன் மனநிறைவு போலொரு பெரும் சொத்து இல்லையே! இருண்ட இரவுக்குப் பின்னே சூரியன் வருவது உறுதி... உன் துணிச்சல் இருந்தாலே கைகளில் சேரும் வெற்றி! வாழ்க்கை என்பது ஒருமுறை வாழும் திருவிழா... ஆடிப்பாடி மகிழ்ந்திடு நெஞ்சில் பயமிலா! கிழக்கு வெளுத்துடுச்சு கவலைகள் பறந்திடுச்சு - இனி கிடைச்ச இந்...

கண்ணாடி உடைந்தால் சத்தம் கேட்கும் உலகத்திலே - இந்த நெஞ்சம் உடைந்த சத்தம் கேட்கவில்லை எவருக்குமே! ஓசை எழுப்பி உடையும் கண்ணாடி ஒருமுறைதான் - ஆனால் மௌனமாய் உடையும் இதயம் தினமும் நூறுமுறைதான்! கண்ணாடி உடைந்தால் சத்தம் கேட்கும் உலகத்திலே - இந்த நெஞ்சம் உடைந்த சத்தம் கேட்கவில்லை எவருக்குமே! சிதறிய துண்டுகள் கைகளில் குத்திக் குருதி வரும் - இங்கு சிதைந்த இதயத்தின் காயங்கள் உள்ளுக்குள் ரத்தமுறும்! உடைந்த கண்ணாடியைப் பார்த்தே ஊரே கூடிடுமே - இந்த உள்ளம் உடைந்ததை அறியாமல் உலகம் சிரித்திடுமே! வெளிச்சத்தைக் காட்டும் பிம்பங்கள் யாவும் நொறுங்கியதே - என் நிழலைக் கூடப் பார்க்க முடியாத இருள் சூழ்ந்ததே! சுவரில் விழுந்த விரிசல் கண்ணுக்குத் தெரிந்திடுமே - நெஞ்சில் விழுந்த வடுக்கள் எவருக்கும் புரியாதே! வார்த்தை ஏதுமின்றி மௌனமாய் அழுகின்றேன் - ஒரு வாக்கியம் பேசாமல் உள்ளுக்குள் சாகின்றேன்! சத்தமிட்டு உடைந்தால் ஆற்றிட ஆளிருக்கோ? - இந்த சத்தமில்லா மரணத்திற்கு சாட்சிகள் யாருமண்டோ? கூச்சல் போட்டு உடையும் கண்ணாடிக்குக் கவலை இல்லை... மௌனமாக உடையும் இதயத்திற்கு விடிவே இல்லை... வலிகள் யாவும் நெஞ்சின் ஆழத்தில் புதைந்தத...

காதல் உடைந்தால் பைத்தியம் ஆவான் என்றே அன்று - நானும் நகைத்துப் போனேன் உலகம் சொன்ன பழமொழி கண்டு! பாவி நெஞ்சில் எனக்கும் அதுவே நடந்த பின்னே - இன்று நானும் நின்றேன் அந்தப் பித்தன் வரிசையின் முன்னே! காதல் உடைந்தால் பைத்தியம் ஆவான் என்றே அன்று - நானும் நகைத்துப் போனேன் உலகம் சொன்ன பழமொழி கண்டு! புத்தி சொன்ன மனிதன் இன்று பித்தனாய் நின்றேனே - என் சுயத்தை இழந்து வீதியில் நிழலாய்த் திரிந்தேனே! வார்த்தை பேசும் மனிதர் நடுவே மௌனமாய் அழுதேனே - ஒரு பூட்டு இல்லாத சிறைக்குள் நானே கைதியாய் ஆனேனே! கண்ணாடி உடைந்தால் சத்தம் கேட்கும் உலகத்திலே - இந்த நெஞ்சம் உடைந்த சத்தம் கேட்கவில்லை எவருக்குமே! அறிவு சொன்ன வழிகள் யாவும் இன்று மறந்ததடி - என் மனசு போன போக்கில் புத்தி தடுமாறுதடி! விளக்கைத் தேடி ஓடும் விட்டில் பூச்சியைப் போலே - ஒரு முடிவே இல்லாத நினைவின் இருட்டில் அலைகின்றேன் நானே! நெருப்பில் வெந்த பின்னேதான் உண்மை புரிந்ததடி - இந்த உலகம் சொன்ன பழமொழி நூறு விழுக்காடு மெய்யடி! நினைவென்னும் நோயில் விழுந்த பின்னே... மருந்து சொல்லும் மருத்துவர் எவருமில்லை... பைத்தியக்காரன் என்று ஊரார் சிரித்தாலும்... உன் நினைவை ம...

பல வருடங்கள் ஓடி மறைந்த பின்னே - உனக்கு எழுதுகிறேன் என் இறுதி மரணக் கடிதத்தையே! நீ பிரிந்து போன அந்த நாள் முதலாய் - இந்த நெஞ்சுக்குள் வற்றவில்லை கண்ணீர் நதியுமே! பல வருடங்கள் ஓடி மறைந்த பின்னே - உனக்கு எழுதுகிறேன் என் இறுதி மரணக் கடிதத்தையே! கூந்தல் கலைத்து நீ நடந்த தெருக்களிலே - நான் பைத்தியமாய் அலைந்த நாட்கள் கோடியடி! ஊரார் பழித்து என்னை சிரித்தபோதும் - உந்தன் பேரைச் சொல்லித்தான் என் நெஞ்சு அழுததடி! பகலெல்லாம் உழைத்து என் உடம்பு வலிக்கையிலே - இரவு உன் நினைவால் என் இதயம் துடிக்குமடி! தூக்கமில்லா இரவுகளில் சுவர்களில் உன் முகம் - என்னை நோக்கியே கேட்பது போல் தோன்றுமடி! காலங்கள் மாறினாலும் காயங்கள் ஆறவில்லை - இந்த ஏழை நெஞ்சில் உன்னைத் தவிர யாருமில்லை! இத்தனை ஆண்டுகளாய் நான் சுமந்த வலியையெல்லாம் - இந்த ஒற்றைக் கடிதத்தில் எழுதி முடிக்க வழியில்லை! மன்னித்துவிடு என்று நான் கேட்கப் போவதில்லை - உன்னை மறக்க முடிவதற்கும் என் கையில் ஏதுமில்லை! வாழும் வரை உன்னை நினைத்து உருகிவிட்டேன் - இன்று வாழ வழியின்றி மண்ணோடு மறைகின்றேன்! இது உனக்கு நான் எழுதும் கடைசி வரிகளடி... இனி உன்னைத் தேடி என் நிழலும் வரா...

ஏற்றி வைத்த தேவதையே ஏமாற்றிப் போனாயே - என் காதல் தீபத்தை நீயே அணைத்துவிட்டாயே! வெளிச்சம் தந்த கைகள் இன்று இருளைத் தந்தது ஏன்? உயிரைத் தந்த நெஞ்சம் இன்று மரணம் தந்தது ஏன்? ஏற்றி வைத்த தேவதையே ஏமாற்றிப் போனாயே - என் காதல் தீபத்தை நீயே அணைத்துவிட்டாயே! அழகு தேவதையாய் என் வாழ்வில் நீ வந்தாய் - நெஞ்சில் அன்பென்னும் சுடரை ஏற்றிப் புன்னகைத்தாய்! அணையாத சுடரென்று உன்னை நான் நம்பியிருக்க - அதே கரங்களால் என் நெஞ்சைக் கலைத்துவிட்டாய்! நெருப்பைத் தந்துவிட்டு நீ விலகிச் சென்ற பின்னே - இந்த உயிரற்ற கூட்டில் நான் சாம்பலாய் நிற்கின்றேனே! ஒளியைக் காட்டி என்னை உன்னோடு நடக்க வைத்தாய் - பாதியில் விளக்கை அணைத்துவிட்டு இருட்டில் தவிக்க வைத்தாய்! வழி தெரியாமல் நான் இங்கே கதறுகின்றேன் - உன்னை வழிபடவே உருகி உருகி அழுகின்றேன்! பூஜை செய்த கைகளே சிலையையும் உடைப்பதா? - நீ காட்டிய காதலுக்கு இதுதான் பரிசா? தீபத்தை ஏற்றியதும் உன்னுடைய விரல்கள்தானே... அதைத் தீயாய் மாற்றிச் சுட்டதும் உந்தன் மனம்தானே... இனி ஒரு வெளிச்சம் என் வாழ்வில் இல்லையடி... உன் நினைவென்னும் இருளில்தான் என் மரணமடி... ஏற்றி வைத்த தேவதையே ஏமாற்றிப் போ...

அம்மா அம்மா என் ஆருயிர் அம்மா - என்னை அழகான பூமிக்குக் கொண்டுவந்த தெய்வம்மா! வார்த்தை ஒன்று நான் பேசும் முன்னமே - என் மௌனத்தின் அழுகையை நீ அறிவாய் கண்ணே! அம்மா அம்மா என் ஆருயிர் அம்மா - என்னை அழகான பூமிக்குக் கொண்டுவந்த தெய்வம்மா! பசிவந்து என் சிறு நெஞ்சைத் துளைக்கையிலே - உன் பாசக் கரங்கள் எனக்கு உணவானதே! அன்பான உன் கண்கள் என் உலகமானதே - உன் ஆலிங்கனம் என்றும் என் வீடானதே! அன்பைக் கற்பித்து இறைவனை வேண்டச் சொன்னாய் - இந்த அவனியில் நற்பண்பே பெரும் சொத்தென்று சொன்னாய்! அச்சம் என் முன்னே வந்து நின்றபோது - என்னை அஞ்சாத வீரன் என்று மாற்றி வைத்தாய்! நிற்கவே பலமின்றி நான் தவித்தபோது - உன் நெஞ்சத்துத் துணிவை எனக்குள் விதைத்தாய்! இன்று நான் வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் - உன் அன்பின் தடம் அன்றோ பதிந்திருக்கு அம்மா! விண்ணைத் தாண்டி நீ இன்று போய்விட்டாய் - அங்கே தேவதைகள் பாடிட சொர்க்கத்தில் வாழ்கிறாய்! மண்ணை விட்டு நீ மறைந்து போனாலும் - என் மனதை விட்டு ஒருபோதும் நீ போகவில்லை! நீயின்றி வாழும் இந்த உலகம் வெற்றுடம்பே - நான் வாழ இடமிருந்தும் உள்ளுக்குள் அனாதையம்மா! காலம் மாறும் காயங்கள் ஆறும் என்பார்... த...

வானத்தைப் போலேதான் மாறுது இந்த நெஞ்சமே - அதில் வண்ண வண்ண மேகங்கள் வந்துபோகும் கொஞ்சமே! நம்பிக்கை நீலமாய் சிலநேரம் மின்னுமே - பெரும் லட்சியக் கனவுகள் பலநேரம் தோன்றுமே! வானத்தைப் போலேதான் மாறுது இந்த நெஞ்சமே - அதில் வண்ண வண்ண மேகங்கள் வந்துபோகும் கொஞ்சமே! காரிருள் மேகமாய் துயரங்கள் சூழ்ந்திடும் - அந்த நேரத்து நிழலினில் நிம்மதி தேய்ந்திடும்! கண்ணீரின் மழையினால் நெஞ்சகம் நனையும்போது - நம் காயங்கள் யாவையுமே மெதுவாய்க் கரைந்திடுமே! சுமைகளை ஏற்றியே கலைந்திடும் மேகமாய் - இந்த மனசும் மாறுதடி தினமும் ஒரு கோலமாய்! புயல்களும் கடந்த பின்னே ஆகாயம் வெளுத்திடும் - ஒரு புதுவிடியல் வாசலில் புன்னகை மலர்ந்திடும்! மாறும் இந்த வானிலை மனதுக்கும் பொதுவடி - இங்கு நிரந்தரம் என்பது எதுவுமே இல்லையடி! அழுதிடும் மேகமே பின்நாளில் நதியாகும் - நம் அமைதியான நெஞ்சமே பேரண்ட முடிவாகும்! இருள்வந்து மூடினாலும் விடிவெள்ளி முளைக்குமே... கண்ணீரின் பின்னேதான் பேரமைதி பிறக்குமே... வானத்தின் மேகங்கள் நிலைத்து நிற்பதில்லை... மனதின் துயரமும் என்றும் நிலைப்பதில்லை... வானத்தைப் போலேதான் மாறுது இந்த நெஞ்சமே - அதில் வண்ண வண்ண மேகங்கள் ...

வெறும் கையோடு வந்தோமே இந்த மண்ணிலே - நாம் வெறும் கையோடு போவோமே அந்த நாளிலே! இடையில் நாம் கொண்ட சொந்தமெல்லாம் பொய்வண்ணமே - இங்கு இருப்பதெல்லாம் வெறும் மாயை என்றே எண்ணுமே! வெறும் கையோடு வந்தோமே இந்த மண்ணிலே - நாம் வெறும் கையோடு போவோமே அந்த நாளிலே! அழுதுகொண்டே பிறந்தோமே அன்று தனியாக - நாளை அடங்கிடுவோம் சுடுகாட்டில் நாமும் தனியாக! எனதென்று நீ சேர்த்த செல்வங்கள் யாவும் - உன் இறுதிப் பயணத்தில் கூடவே வருமா? கட்டிடங்கள் கோட்டைகள் நீ கட்டினாலும் - உனக்குக் கடைசியிலே ஆறடிதான் சொந்தமாகும்! உயிரோடு வாழும் வரை ஆசைப் பெருங்கடலே - அந்த உண்மை தெரிந்த பின்னே நெஞ்சம் அடைந்திடுமே அமைதியிலே! பேரைப் புகழை நீ தேடி அலைந்தாலும் - இந்த மண்ணின் கணக்கினில் எல்லாம் பூஜ்ஜியமே! வந்ததும் பொய்தான் போவதும் பொய்தான் - இந்த வாழ்வென்ற நாடகத்தில் ஆட்டம் மட்டும்தான் மெய்தான்! கண்ணைத் திறந்து பார் உலகத்தின் உண்மையை... கைகளில் ஏதுமில்லை அதுவே பேரமைதி! ஆடாத ஆட்டமெல்லாம் ஆடி முடித்த பின்னே... அமைதியாய் உறங்கிடுவாய் மண்ணின் மடியிலே... வெறும் கையோடு வந்தோமே இந்த மண்ணிலே - நாம் வெறும் கையோடு போவோமே அந்த நாளிலே! இடையில் நாம் கொண்ட...

நெஞ்சுக்கூட்டுள் வச்சு உன்னை நான் வளர்த்தேன் - இன்று நெஞ்சை உடைச்சு நீ போகையிலே நான் உடைந்தேன்! உயிராக நினைத்த ஒரு காதல் நெஞ்சம் - என்னை உயிரோடு புதைத்துவிட்டுப் போகுதே தஞ்சம்! நெஞ்சுக்கூட்டுள் வச்சு உன்னை நான் வளர்த்தேன் - இன்று நெஞ்சை உடைச்சு நீ போகையிலே நான் உடைந்தேன்! கனவெல்லாம் நீயாகக் கவிதை சொன்னாய் - இன்று நினைவெல்லாம் வலியாக ஏன் தந்து சென்றாய்? விழிமூடித் தூங்கிய நாட்களெல்லாம் - என் விழியோரம் கண்ணீராய் வடியுதடி! உன்னோடு வாழ்ந்த அந்த நிமிஷங்கள் யாவும் - என் நெஞ்சுக்குள் முள்ளாகக் குத்துதடி இன்று! உன் நிழலாய் நடந்த என் கால்களெல்லாம்... நீ பிரிந்து போன பின்னே தடம்மாறுதே... நெஞ்சுக்கூட்டுள் வச்சு உன்னை நான் வளர்த்தேன் - இன்று நெஞ்சை உடைச்சு நீ போகையிலே நான் உடைந்தேன்! பிரிவென்னும் நரகத்தில் என்னைத் தள்ளி - நீ மகிழ்ச்சியாய் வாழ்வதென்ன நியாயமடி? மண்ணோடு மண்ணாக என் காதல் போனால் - இந்த மனுசன்ற ஜென்மமே எனக்கெதற்கு? இனி ஒரு காதல் என் வாழ்வில் வந்தால் - அது உன் நினைவோடு நான் சாகும் மரணமடி! உயிர் வாழும் நாடோடியாய் அலைகின்றேனே... உன் நினைவிலிருந்து தப்பிக்க வழியில்லையே... சாவேனும் என்னை வந்...

నీకై నిరీక్షించడం నాకేమీ కొత్త కాదు - నా ప్రాణం ఉన్నంత వరకు ఇది ఏమాత్రం భారం కాదు! కనుమూసి నువ్వు మిగిల్చిన ఈ మౌనం వెనుక - నా మనసు తల్లడిల్లుతోంది ఎందుకో ఈ రోజు! నీకై నిరీక్షించడం నాకేమీ కొత్త కాదు - నా ప్రాణం ఉన్నంత వరకు ఇది ఏమాత్రం భారం కాదు! మనమిద్దరం ప్రేమలో పడకముందు కూడా - నీ ఒక్క చూపు కోసమే వేచి చూశాను కదా! మనసులోని మాట చెప్పే ధైర్యం లేక - నేను వేచి ఉన్న రోజులన్నీ నీకు తెలియవా? నా భార్యగా నువ్వు వచ్చే ఆ రోజు కోసం - నా ప్రాణాన్ని గుప్పిట్లో పెట్టుకొని వేచి ఉన్నాను! చిన్న చిన్న గొడవలు మన మధ్య వచ్చినప్పుడల్లా... నీ కోపం కరిగి నువ్వు నవ్వేంతవరకు ఓపిగ్గా వేచి ఉన్నాను... నీకై నిరీక్షించడం నాకేమీ కొత్త కాదు - నా ప్రాణం ఉన్నంత వరకు ఇది ఏమాత్రం భారం కాదు! ఈ రోజు నువ్వు తిరిగి రాని లోకానికి వెళ్లిపోయావు - అదే చెప్పని మౌనాన్ని నాకూ మిగిల్చిపోయావు! నువ్వు తిరిగి రావు అని నా మెదడుకు తెలిసినా - నా పేద హృదయం ఆ నిజాన్ని నమ్మనంటోంది! జరగని దాని కోసం తపిస్తూ ఉంది - ఈ రోజుకూ నీ ముఖం చూడటానికే ఇది పిచ్చిదై వేచి ఉంది! ఏదో ఒక రోజు నేను కూడా ఈ మట్టిలో కలిసిపోతాను... అక్కడ కూడా నీ ముఖం ఒక్కసారి చూసేందుక...

உனக்காகக் காத்திருப்பது எனக்குப் புதிதல்ல - என்  உயிர் வாழும் காலம் வரை அதுவும் சுமையல்ல! விழி மூடி நீ தந்த மௌனத்தின் பின்னே - என் நெஞ்சம் தவிக்குதடி ஏனோ இன்று முன்னே! உனக்காகக் காத்திருப்பது எனக்குப் புதிதல்ல - என்  உயிர் வாழும் காலம் வரை அதுவும் சுமையல்ல! காதலில் நாம் விழுவதற்கு முன்னேயும் கூட - உன் ஒரு பார்வை பார்த்திடவே நின்றேனே வாட! நெஞ்சினில் உள்ளதைச் சொல்லத் துணிவின்றி - நான் காத்திருந்த நாட்களெல்லாம் உனக்குத் தெரியாதா? என் மனைவியாய் நீ வரும் அந்த நாளுக்காக - என் உயிரைத் கையில் பிடித்துக் காத்திருந்தேனே! சிறு ஊடல் நமக்குள் வந்துபோகும் போதெல்லாம்... உன் கோபம் மறைந்து சிரிக்கும் வரை காத்திருந்தேனே... உனக்காகக் காத்திருப்பது எனக்குப் புதிதல்ல - என்  உயிர் வாழும் காலம் வரை அதுவும் சுமையல்ல! இன்று நீ மீளாத உலகிற்குச் சென்றுவிட்டாய் - அதே சொல்லாத மௌனத்தை என்னிடம் தந்துவிட்டாய்! நீ வரமாட்டாய் என்று அறிவுக்குத் தெரிந்தாலும் - என் ஏழை இதயம் அதை ஏற்க மறுக்குதடி! நடக்காத ஒன்றிற்காய் ஏங்கித் தவிக்குதே - இன்றும் உன் முகத்தைக் காணவே இது பைத்தியமாய் நிற்குதே! ஒருநாளில் நானும் இந்...

உன்னிடத்தில் என் இதயத்தை நான் தொலைக்கவில்லை - உன்னைக்  கண்ட அந்த நொடியிலேயே என்னை நானே தொலைத்துவிட்டேன்! உயிர் பிரிந்த உடலாக உன்னெதிரே நிற்கின்றேன் - உன்  விழி அசையும் திசையெல்லாம் நான் கரைந்து போகின்றேன்! உன்னிடத்தில் என் இதயத்தை நான் தொலைக்கவில்லை - உன்னைக்  கண்ட அந்த நொடியிலேயே என்னை நானே தொலைத்துவிட்டேன்! நெஞ்சுக்குள் உன்னை மட்டும் ஏந்தி நடக்கும் போது - இந்த  பிரபஞ்சத்தின் எல்லைகளும் சுருங்கிப் போனதேனோ! காலடி ஓசையின்றி என் உலகிற்குள் வந்தவளே - என்  சுவாசத்தின் வேர்களையே மெல்லப் பறித்தவளே! இதயம் என்பது ஒரு துளிதான், அதை உனக்குத் தருவது எளிது  ஆனால் என் மொத்த உசுரையும் நீயல்லவா திருடிவிட்டாய்! இனி எனக்கு என்று எதுவும் இல்லை... என் அணுவெல்லாம் உனதாகிப் போன பின்னே... நிழலாகத் தொடர்கின்றேன் உன் பாதச் சுவடுகளை - நீ  விலகிப் போகும் கணங்கள் யாவும் நரகத்தின் நொடிகள்! பேசும் வார்த்தைகள் எல்லாம் மௌனமாக மாறுதே - உன்  பார்வை ஒன்றே என் வாழ்வின் இலக்கணம் கூறுதே! என்னையே உன்னிடம் தந்துவிட்ட பின்னும் - இன்னும்  ஏதோ ஒரு தவிப்பு என்னை உன்னிடமே இழுக்குதே! மற...

அடி கட்டழகி உன்னைக் கண்ட நாள் முதலா - என் நெஞ்சுக்காட்டுல பெஞ்சுது காதல் மழை! அந்த வானம் தாண்டி நான் ஏறிப் பார்த்தா - உன் முகம் தானடி நிலாவாய் மின்னுதடி! அடி கட்டழகி உன்னைக் கண்ட நாள் முதலா - என் நெஞ்சுக்காட்டுல பெஞ்சுது காதல் மழை! கம்மாக் கரையின் ஓரத்துல காத்து வீசும் போது - உன் கைபிடிச்சுப் பேச நெஞ்சம் ஏங்குதடி ஏதோ! வெள்ளி அட்டிப் போட்டு நீ வாரும் போது - அந்த வெக்கத்துல என் மனசு தொலைஞ்சு போகுதேனோ! ஆயிரம் உறவுகள் உலகினில் இருந்தாலும் உன் அன்புக்கு ஈடாக ஏதுமில்லையே! அடி ஆத்தாடி உன்னை நெனச்சேன்... என் நெஞ்சுக்குள்ள உன்னை வச்சேன்... அடி கட்டழகி உன்னைக் கண்ட நாள் முதலா - என் நெஞ்சுக்காட்டுல பெஞ்சுது காதல் மழை! மாட்டு வண்டி கட்டி நம்ம ஊருப் பக்கம் - உன்னை கூட்டிப் போகக் காத்திருக்கு என் உசிரு இப்ப! தங்கத் தட்டப் போல ஒரு நிலவு வந்து - நம்ம தங்கி வாழும் குடிசையத்தான் பாக்குதடி இன்று! மண்ணில் நாம் வாழும் காலம் வரைக்கும் - இந்த மங்காத காதல் என்றும் குறையாதடி!   உயிர் மூச்சாய் உன்னை அணைச்சேன்... உன் நிழலாய் நானும் நின்னேன்... அடி கட்டழகி உன்னைக் கண்ட நாள் முதலா - என் நெஞ்சுக்காட்டுல பெஞ்சுத...

[Male] பூவே உன் புன்னகை போதும் - என் நெஞ்சில் ஒரு சங்கீதம் ஆடும்! [Female] தேனே உன் கண் ஜாடை போதும் - என் நாளும் புதுக் கவிதை பாடும்! [Male] உயிரே உன்னைத் தொட்ட தென்றல் [Female] எனக்குக் குளுமையைத் தந்தது ஏனோ! [Chorus] [Both] பூவே உன் புன்னகை போதும் - என் நெஞ்சில் ஒரு சங்கீதம் ஆடும்! [Verse 1] [Male] மாலைப் பொழுதின் மயக்கத்திலே - உன் மடிமேல் சாய்ந்திட நெஞ்சம் ஏங்குதே! [Female] காலைப் பனியின் குளிர்ச்சியிலும் - உன் தோளின் கதகதப்பு என்னை வாட்டுதே! [Male] வார்த்தைகள் தேவையில்லை - நம் விழிகள் பேசிக் கொண்டால் போதுமே! [Female] காலங்கள் மாறினாலும் - இந்த காதல் கவிதை என்றும் வாழுமே! [Pre-Chorus] [Male] நெஞ்சுக்குள் உன்னை வைத்தேனே... [Female] உயிராக உன்னைத் தைத்தேனே... [Chorus] [Both] பூவே உன் புன்னகை போதும் - என் நெஞ்சில் ஒரு சங்கீதம் ஆடும்! [Verse 2] [Female] ஓடைக் கரையின் ஓரத்திலே - நாம் ஒன்றாக நடந்த நல் ஞாபகம்! [Male] கூந்தல் கலைந்து முகம் மறைக்க - நீ நாணிச் சிரித்ததும் ஓர் காவியம்! [Female] ஆயிரம் சொந்தங்கள் வந்த போதும் - உந்தன் அன்புக்கு ஈடாக ஏதுமில்லையே! [Male] பூமியில் நாம் வாழும் காலம்...

ஒற்றை ஆளாய் வந்தோம் இங்கே ஒற்றை ஆளாய் போவோம் அங்கே! இடையில் வந்த உறவுகள் யாவும் பொய்யோ... வெறும் வேஷம்தானோ? நிரந்தரம் என்று நினைத்த நெஞ்சங்கள் நிஜத்தில் இங்கே இருப்பதில்லை! சுயநலம் என்னும் சுவருக்குப் பின்னே சுத்தமான அன்பு ஏதுமில்லை! தேவை இருக்கும் வரைதான் அங்கே பாசம் என்னும் நாடகம் நடக்கும்! தேவை முடிந்து போன பின்னே முகமூடி கழன்று உண்மை பிறக்கும்! உன்னோடு வருவேன் என்றவர் எல்லாம் பாதி வழியில் பிரிந்து போவார்! உன் நிழல்கூட இருட்டில் அழியும் இதை உணர்ந்த பின்னே நெஞ்சம் கசக்கும்! இரத்த பாசம் சொன்னது பொய்தான்! உயிரைக் கொடுப்பேன் என்றது பொய்தான்! உனக்காக அழுத கண்ணீரும் பொய்தான் - இங்கு உன் பின்னால் பேசும் வார்த்தையே மெய்தான்! தனிமையே உந்தன் நிரந்தரச் சொந்தம்! நம்பிக்கை வைத்த இதயங்கள் எல்லாம் ஏமாற்றத்தை மட்டுமே பரிசாய் தரும்! ஆரம்பத்தில் இனிக்கும் உறவுகள் யாவும் முடிவில் கசக்கும் விஷமாய் மாறும்! ஒற்றை ஆளாய் வந்தோம் இங்கே ஒற்றை ஆளாய் போவோம் அங்கே! இடையில் வந்த உறவுகள் யாவும் பொய்யோ... வெறும் வேஷம்தானோ? வந்ததும் தனிமை... போவதும் தனிமை... இடையில் எல்லாம்... வெறும் மாயை...

அடுத்த நொடி என்ன நடக்கும் என்று அறியாததாலே நாம் மகிழ்கிறோம்! தெரிந்துவிட்டால் அங்கே சுவாரஸ்யம் ஏது? மறைந்திருப்பதில் தான் நாம் வாழ்கிறோம்! நாளை என்றொரு ரகசியம் இருப்பதனாலே இன்று என்பது கொண்டாட்டமாகுதே! எதிர்காலம் என்னவென்று தெரியாத நிலையே நம் வாழ்வின் பேரழகாய் மாறுதே! திரைப்படம் முடியும் விடை தெரிந்தால் அமர்ந்து பார்க்கும் ஆர்வம் இருக்குமா? பயணத்தின் முடிவு முதலிலே தெரிந்தால் பாதையின் அழகு கண்ணில் படுமா? அறியாமை என்பது சாபமும் அல்ல அதுதான் நமக்கிங்கு வரமாகுதே! மறைத்து வைத்தே இயற்கை கொடுப்பதால் ஒவ்வொரு நொடியும் புதுமையாகுதே! விதி எழுதிய பக்கங்கள் மூடியே இருக்கட்டும் - அதை முன்னரே படிக்க ஆசை கொள்ளாதே! நிகழ்காலம் என்னும் ஒற்றைப் பூவை - நீ நாளைக்காகக் கசக்கி விடாதே! மகிழ்ச்சி என்பது இந்த நொடி மட்டுமே! வருவது வரட்டும் போவது போகட்டும் மனதில் இன்று கொண்டாட்டம் மட்டுமே! அறியாத நாளை நினைத்து பயந்தால் கையில் இருக்கும் இன்றும் நரகமே! அடுத்த நொடி என்ன நடக்கும் என்று அறியாததாலே நாம் மகிழ்கிறோம்! தெரிந்துவிட்டால் அங்கே சுவாரஸ்யம் ஏது? மறைந்திருப்பதில் தான் நாம் வாழ்கிறோம்! நாளை என்பது ரகசியம்... இன்...

மாறும் கணங்கள் நடுவினில் வாழ்வதே நம் வாழ்வின் அழகான ரகசியமே! நாளை நடப்பது அறியா பாதையில் நடைபோடும் நொடிகளே பேரழகே! நிலையானது என்று ஏதுமில்லை - இந்த இயற்கையின் விசித்திர முடிவினில்! நிச்சயமற்ற ஒரு பெரும் காட்டில் நாம் வாழும் வாழ்க்கையே பேரழகே! மழை வரும் என்று வானம் சொல்லாது மலர் விரியும் நேரம் கிளை அறியாது! எப்போது வீசும் இக்காற்று என்றே எதிர்பாராமல் வாழும் இலைகளுக்குத் தெரியாது! திட்டமிட்டு வாழும் பாதையை விடவும் திசைமாறிப் போகும் பயணமே இனிது! அதிசயங்கள் யாவும் ஒளிந்திருப்பது - அந்த அறியாத நொடிகளின் மடியில்தானே! புயல் வரும் என்பதால் பறவைகள் தன் சிறகுகளை மூடிக் கொள்வதே இல்லை! மரணம் வரும் நாள் தெரியும் வரை - இங்கு வாழ்வின் அழகைக் குறைப்பவர் இல்லை! அச்சம் துறந்தால் அண்டமும் உனதே! வருவது வரட்டும் என்றே துணிந்தால் மனதில் தோன்றும் ஒரு அமைதி! நிச்சயமற்ற இயற்கையின் மடியில் நெஞ்சம் கொள்வதே பேரமைதி! மாறும் உலகில்... மாறாத ரசனை... நாளை என்பது... இயற்கையின் வசம்... இன்று வாழ்வதே... பேரழகே...

காற்று தந்து வளர்த்த அன்னையா? இல்லை காலடியில் புதைக்கும் கல்லறையா? உயிர்கள் வாழும் இந்த பூமிப்பந்து பாதுகாப்பான இடம் இல்லை இன்று! இடம் இல்லை இன்று... பூகம்ப அடியில் உடல்கள் சாயும் பெருவெள்ளப் பசியில் ஊரே மூழ்கும்! நெருப்பைக் கக்கும் எரிமலைகள் ஒருபுறம் நினைத்துப் பார்க்கா பேரழிவுகள் மறுபுறம்! விண்வெளிப் பாறைகள் மோத வரும் நுண்ணுயிர் நோய்கள் உயிரைக் குடிக்கும்! அழகாய் தெரியும் இந்த நீலக் கோளத்தில் ஆபத்துக்கள் எப்போதுமே நிழலாய் தொடரும்! இயற்கையின் கோபத்தில் மனிதன் தூசு! இங்கு பிறக்கும் போதே தொடங்கmanagement போராட்டம்! எத்தனையோ இனங்கள் அழிந்து போனது - இந்த மண்ணின் சரித்திரம் நமக்குச் சொன்னது! நாளை நமக்கும் இதே நிலைதானோ? கேள்விக்குறியாய் சுழலுது பூமி! நிரந்தரம் இல்லாத உலகமிது நிம்மதி தேடும் நரகமிது! அன்பைத் தேடி அலைகிறான் மனிதன் ஆபத்தின் நடுவினில் வாழ்கிறான் மனிதன்! காற்று தந்து வளர்த்த அன்னையா? இல்லை காலடியில் புதைக்கும் கல்லறையா? உயிர்கள் வாழும் இந்த பூமிப்பந்து பாதுகாப்பான இடம் இல்லை இன்று! இடம் இல்லை இன்று... விடைபெறக் காத்திருக்கும்... ஒரு அகதி நாமே...

உயிர் தின்னும் உயிர்கள் இங்கே! உயிரேதான் உணவாகும் எங்கே? கொடுமையினால் நடக்கும் வேட்டை அல்ல இது... பிழைப்புக்காக மட்டும் நடக்கும் யுத்தம் இது! இயற்கையின் சமநிலை... இதுதான் இயற்கையின் சமநிலை! புல்லினைத் தின்னும் ஆடு அங்கே ஆட்டினைத் தின்னும் புலி அங்கே! வலியவன் எளியவன் என்றே இல்லை பசியின் முன்னே யாரும் பெரிதில்லை! கொல்வது இங்கே பாவமும் இல்லை காப்பது இங்கே புண்ணியமும் இல்லை! வயிற்றின் நெருப்பு எரியும் போது இயற்கையின் சட்டங்கள் மாறுவதில்லை! மண்ணில் வீழ்ந்த இலைகளெல்லாம் - மரத்தின் வேருக்கு உணவாய் மாறுவதைப் பார்! மண்ணில் மடியும் உடல்களெல்லாம் - இந்த மண்ணின் பசியைத் தீர்ப்பதைப் பார்! இங்கு அழிவே இல்லை, எல்லாமே சுழற்சி! மரணத்தின் மடியில் பிறப்பின் வளர்ச்சி! அன்பும் இங்கே உண்மைதான் ஆக்ரோஷ வேட்டையும் உண்மைதான்! ஒன்றை ஒன்று சார்ந்து வாழும் உன்னத விதியைப் புரிந்து கொள் மனிதனே! உயிர் தின்னும் உயிர்கள் இங்கே! உயிரேதான் உணவாகும் எங்கே? கொடுமையினால் நடக்கும் வேட்டை அல்ல இது... பிழைப்புக்காக மட்டும் நடக்கும் யுத்தம் இது! இயற்கையின் சமநிலை... இதுதான் இயற்கையின் சமநிலை! பசி தீர்ந்த பின்னே காடும் அமைதி... ...

கடலுக்கு என்றும் அலைகள் அழகு! குடும்பத்திற்குச் சிறு சண்டைகள் அழகு! சிறு சண்டைகள் அழகு... விவாதங்கள் அங்கே அலைகளைப் போல இருக்கட்டும்! காதுகளில் சத்தம் மட்டும் கேட்கட்டும்! ஆனால் எல்லையைத் தாண்டி அது போகக் கூடாது... உயிரான உறவுகளை அழிக்கக் கூடாது! ஒரு கூரையின் கீழே வாழும் போது கருத்துக்கள் மாறுவது இயற்கைதானே! மனக் கோபங்கள் யாவும் வரும் போது அன்பைக் குறைப்பது நியாயம்தானா? அலை வந்து கரையைத் தொட்டுப் போகும் அதில் கோபங்கள் யாவும் கரைந்து போகும்! வார்த்தை என்னும் அலை கரையைத் தாண்டினால் நெஞ்சில் விழுந்த வடு எப்படி மாறும்? விட்டுக்கொடுத்து வாழும் வாழ்க்கையிலே தோற்றுப் போவதிலும் ஒரு சுகமிருக்கு! நம் பிடிவாதக் கரையை அலை உடைக்கும் முன்னே அன்பால் அணைப்பதே அழகாய் இருக்கும்! கடலுக்கு என்றும் அலைகள் அழகு! குடும்பத்திற்குச் சிறு சண்டைகள் அழகு! சிறு சண்டைகள் அழகு... விவாதங்கள் அங்கே அலைகளைப் போல இருக்கட்டும்! காதுகளில் சத்தம் மட்டும் கேட்கட்டும்! ஆனால் எல்லையைத் தாண்டி அது போகக் கூடாது... உயிரான உறவுகளை அழிக்கக் கூடாது! சத்தம் கேட்கட்டும்... கோபம் கரையட்டும்... எல்லையைத் தாண்டாமல்... அன்பு வெல்லட்டும்!

தேடல் என்ன? நோக்கம் என்ன? காலம் வரைந்த வரைபடம் என்ன? பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை... நாம் தேடுவது ஏதோ ஒரு அர்த்தம்! வாழ்க்கை என்பது வரம்... அன்பு எனும் பாதையில் நாம் செய்யும் தவம்! நிழல் தேடி ஓடும் மனிதனே... உன் நிஜத்தை நீ தேடு அதுவே வாழ்வின் அர்த்தம்! கூடுகள் மாறும் பறவைகள் போல உடல்கள் மாறும் ஆத்மா இங்கே! பொருளைத் தேடி அலைந்திடும் நெஞ்சம் அமைதி தொலைத்து வாடுது எங்கே? கடல்நீர் குடித்தால் தாகம் தீருமா? ஆசை வளர்த்தால் ஞானம் கூடுமா? உனக்குள் இருக்கும் உன்னத ஒளியை அறியும் போதே பிறவி முடியுமா? நெருப்பும் இல்லை, நீரும் இல்லை நீயே உனக்குள் இருக்கும் எல்லை! எடுத்துச் செல்ல ஏதும் இல்லை - இங்கு கொடுத்து மகிழ்வதே வாழ்வின் எல்லை! மாறும் உலகில் மாறா சாட்சி நீயே! ஆசை என்னும் வலையினில் சிக்கி ஆயுள் முழுக்க அலைகிறான் மனிதன்! இருப்பது நிஜமா, மறைவது நிஜமா? விடை தெரியாமல் தேடுகிறான் அறிஞன்! தேடல் என்ன? நோக்கம் என்ன? காலம் வரைந்த வரைபடம் என்ன? பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை... நாம் தேடுவது ஏதோ ஒரு அர்த்தம்! விதை ஒன்று மண்ணில் விழுந்தே அழியும் மரமாய் எழுந்து கனிகள் தரும் வரை! மனிதன் என்பவன் தன்னை மறப்பான் மண்ணில் பி...

வலி என்பது முடிவல்ல, அது ஒரு பாடம்...  கடந்து போ... உன் வானம் உனதே! காயங்கள் ஆறும், காலம் மாறும் நிம்மதி தேடி நான் நடக்கிறேன்... மீண்டு வருவேன்... தனிமையில் அல்ல, என் சுயத்தோடு! கண்ணீர் சிந்திய இரவுகள் போதும் கனவுகள் கலைந்த வலியும் போதும் உடைந்த நெஞ்சம் உரம் கொள்ளுதே புது விடியல் என்னை நோக்கி வருதே! அன்பைச் கொட்டி அழுகின்ற போது அவமானம் மட்டுமே மிஞ்சியதே! என் மதிப்பு எனக்குத் தெரியும் முன்னே உன் பின்னால் ஓடியது என் தவரே! காதலை விடவும் சுயமரியாதை பெரியது என்று புரிந்து கொண்டேன்! இழந்தது நீதான், நான் அல்லவே என்னை நானே இன்று மீட்டுக் கொண்டேன்! காயங்கள் ஆறும், காலம் மாறும் நிம்மதி தேடி நான் நடக்கிறேன்... மீண்டு வருவேன்... தனிமையில் அல்ல, என் சுயத்தோடு! பழைய நினைவுகள் நெஞ்சில் வந்து பாரமாய் என்னை அழுத்தினாலும் தனிமையின் கசப்பை மருந்தாக ஏற்றி தடைகளை உடைத்து நான் எழுவேன்! விழுந்தேன் என்று நினைத்தாயோ? - நான் மீண்டும் எழுவேன் நெஞ்சுரத்தோடு! இருள் சூழ்ந்த இரவுகள் முடிந்ததடி - என் பயணத்தின் திசைகள் மாறியதடி! அன்பை யாசித்துப் பழகிய நான் - இனி எனை நேசித்து வாழத் துணிந்துவிட்டேன்! மழை நின்ற பின்ன...

முதன் முதல் மூச்சில் தாகம் ஒளியின் வருகையில் மௌனம் கலைந்தது! ஒரு பிடி மண்ணாய் கையில் பிறப்பு கண்ணின் இமைகளில் விடியல் துளிர்விட்டது! வெற்றுக்கையோடு வந்தோம் இங்கே வெற்றுக்கையோடு போவோம் அங்கே நடுவினில் ஆடும் நாடகம் ஏனோ? காலத்தின் நதியில் நாம் வெறும் தூசி! மண்ணில் தவழ்ந்த நாட்கள் சிலது மழலைச் சிரிப்பில் உலகம் இருந்தது! பருவம் வந்து சிறகுகள் முளைக்க பணத்தின் பின்னே ஓட்டம் பிறந்தது! நெருங்கிச் சேர்த்த செல்வங்கள் எல்லாம் நெருப்புக்கு இரையாய் போகும் ஒருநாள்! உறவுகள் வளர்த்த பாசக் கயிறும் உயிரற்றுப் போகையில் அவிழ்ந்திடும் ஒருநாள்! நேற்று என்பது வெறும் கனவு! நாளை என்பது வரும் நிழலோ? கையில் இருக்கும் இந்த நொடி மட்டுமே இறைவன் நமக்குத் தந்த வரமோ! யார் இங்கே நிலையான மனிதன்? மாற்றங்கள் மட்டும்தான் மாறாத உண்மை! ஆசை என்னும் வலையினில் சிக்கி ஆயுள் முழுக்க அலைகிறான் மனிதன்! இருப்பது நிஜமா, மறைவது நிஜமா? விடை தெரியாமல் தேடுகிறான் அறிஞன்! முதன் முதல் மூச்சில் தாகம் ஒளியின் வருகையில் மௌனம் கலைந்தது! ஒரு பிடி மண்ணாய் கையில் பிறப்பு கண்ணின் இமைகளில் விடியல் துளிர்விட்டது! மூச்சு அடங்கும் இறுதி நொடிகள் முற்று...

காற்றின் வேகம் இன்று ஏனோ குறைந்தது நகரும் கடிகாரம் அங்கே நின்றது... வெறுமனே ஒரு பார்வையில் உலகம் சுருங்கி, நீ மட்டும் மிஞ்சினாய்! மூச்சுக்கும் என் பேச்சுக்கும் நடுве ஏதோ ஒன்று புதிதாய் பிறந்தது... திசைகள் மாறியதே, நான் தொலைந்து போனேன் உன் நிழல் தீண்டியதில், ஏதோ மின்னல்! இதுவரை எனக்கிருந்த உலகமிது இல்லை இதயத்தின் துடிப்பிலும் ஏனோ அமைதி இல்லை! ஆண் என்ற கர்வமெல்லாம் கரைந்து போனதே உன் ஒற்றைச் சிரிப்பில் என் நெஞ்சம் தோற்றதே! பாதை மாறிப் போகும் கால்கள் இன்று உன் வாசம் தேடித் தானே ஓடுது... வார்த்தை இன்றி பேசும் கண்கள் இன்று உன் மௌனத்தையே கவிதை பாடுது! மழை வராத வானில் குடை பிடிக்கத் தோணுது காரணமே இல்லாமல் உதடுகள் சிரிக்குது! கனவா நனவா என்று கைகள் கிள்ளுது காதல் என்ற ஒற்றைச் சொல் நெஞ்சில் துள்ளுது! யாரோ இருந்த எனக்குள் இன்று நீயே மொத்தமாய் நிறைந்து போனாய்... உயிரின் ஆழத்தில் மெல்ல அமர்ந்து என்னை எனக்கே புதிதாய் தந்தாய்! புதிதாய் பிறந்தது... காதலோ... உன் நிழல் தீண்டியதில்... மின்னலோ...

ஓ... அன்பே ஒரு வியாபாரம் அதில் நஷ்டம் என்பதே இல்லை! நீ செலவு செய்யச் செய்ய... நெஞ்சில் செல்வம் பெருகுதடி! இதயத்தில் முதலீடு செய்தேன் வட்டியாய் சிரிப்பைக் கொடுத்தாய் கணக்கெல்லாம் கடந்து போனேன் காதலில் கோடீஸ்வரன் ஆனேன்! கொடுக்கக் கொடுக்கக் குறையவில்லை அன்பென்னும் செல்வம் குவியுது அள்ளி அள்ளி வீசினாலும் ஆயுள் வரைக்கும் வளருது! அள்ளிக் கொடுக்கக் கொடுக்க - இங்கே அன்பே பாரமாய் மாறுவதில்லை! தேடத் தேடத் தீராத - இந்த காதல் போல் ஒரு லாபமில்லை! கண்ணாடித் துகள்கள் போல காதல் கண்கள் மின்னுகிறதே சின்னச் சின்னப் பரிமாற்றம் சொர்க்கத்தை மண்ணில் தருகிறதே! பகிர்ந்துகொள்ளும் நிமிடங்கள் வைரமாய் நெஞ்சில் பதியுது நம் காதல் வியாபாரத்தில் தோல்வியே இல்லையடி! அள்ளிக் கொடுக்கக் கொடுக்க - இங்கே அன்பே பாரமாய் மாறுவதில்லை! தேடத் தேடத் தீராத - இந்த காதல் போல் ஒரு லாபமில்லை! நெஞ்சில் செல்வம் பெருகுதடி...

இரத்தம் என்பது உடலின் சொந்தம் - அது எல்லை தாண்டிப் போவதில்லை! இதயம் என்பது அன்பின் சொந்தம் - அதற்கு எந்த தடையும் உலகிலில்லை! உதிரத்தால் வந்த உறவை விடவும் இதயத்தால் இணைந்த அன்பே வலிமை! உலகில் அதுவே உயர்ந்த தலைமை! ஒரே கூட்டில் பிறந்த பறவை - ஒரு நாளில் பிரிந்து பறந்து போகும்! மனதால் இணைந்த மனித நேயம் - என்றும் மண்ணில் அழியாமல் நிலைத்து வாழும்! பணம் காட்டி வரும் உறவுகள் எல்லாம் பகலவன் கண்ட பனிபோல் மாறும்! குணம் கண்டு வந்த தூய அன்பு - உந்தன் நிழலாய் என்றும் கூடவே வாரும்! சொல்லித் தெரிவது அல்லவோ பாசம் - அது சொல்லாமல் புரிவதுதானே நேசம்! கடல் கடந்து போனாலும் கலையாத பந்தம்... காலங்கள் மாறினாலும் குறையாத சொந்தம்! வார்த்தைகள் தோற்கும் மௌனத்தின் முன்னே... வாழும் உயிர் யாவும் அன்பின் நிழல் பின்னே! தந்தையும் தாயும் தந்த இந்த உடல்தான் - ஆனால் தன்னலம் கருதாது இணைந்தது மனம்தான்! தேடல்கள் எல்லாம் முடிந்து போகும் - நம் மௌனத்தில் கூட அன்பு பேசும்! தங்கச் சங்கிலி தேவையில்லை - நம் இதயப் பிணைப்பே போதும் தம்பி! தர்மம் காக்கும் இந்த உறவு - என்றும் தவறாது பாடும் வெற்றிப் பாட்டு! இதயத்தால் இணைந்த அன்பே வலிமை... ...

கார்மேகம் சூழ்ந்து மறைத்து நின்றாலும்  சூரியன் மறைவது ஏதுடா? உன் நெஞ்சில் நேர்மை நிறைந்து நின்றால் உன்னை வீழ்த்த எவனுமே இல்லைடா! (கார்மேகம்...) பணம் உள்ள மனிதன் உயர்ந்தவனா? - இல்லை குணம் உள்ள மனிதன் தாழ்ந்தவனா? பதவிகள் என்றும் நிலையல்ல - இந்த பாசமும் நேசமும் பொய்யல்ல! நேற்று நீ அழுத கண்ணீரை - இன்று புன்னகையாக மாற்றிடுடா! தோல்வி என்பது தூக்கம் போல - நீ துணிந்து எழுந்து ஓடிடுடா! இருள் என்பது ஒரு நிலையல்லவே... உன் இதயம் என்றும் மலையல்லவே... நம்பிக்கை ஒன்று உன்னில் இருந்தால்... இந்த ஞாலம் உந்தன் வசம் ஆகுமே! விதி என்பதும் உன் கையில் உண்டே - அதை வென்று காட்டும் வீரம் உன் நெஞ்சில் உண்டே! நன்மை செய்ய துணிந்துவிட்டால் - உன்னை நாலும் பேசும் இந்த ஊருடா! பொறுமை கடலினும் பெரிதாகும் - உன் பாதை என்றும் நேராகும்! வள்ளல் கைகள் கொடுப்பதற்கே - உந்தன் வார்த்தைகள் என்றும் காப்பதற்கே! தர்மம் வெல்லும் நாளை நமதே - இதை சரித்திரம் சொல்லும் தம்பிடா! அநியாயம் செய்யும் கூட்டங்களே! என் அடிமடி தேடித் திரியாதே! தர்மத்தின் பக்கம் துணிந்து நின்றால்  தலை சாய்க்க மாட்டேன் மசியமாட்டேன்! சட்டம் இன்றி சத்தியம் பேசு...

உதிர்ந்து போகும் உலகினில் என்னை, உயிராய் சுமந்த முதல் கூடு அவளே! என் மௌனத்தின் மொழியை முதலில் படித்து, மனதின் பாரம் துடைத்தவள் அவளே! தாயெனும் ஜீவன் உடலால் அல்ல... என் ஆன்மாவின் வேராய் வாழுதே...! கருவறை இருட்டில் பயமே இல்லை - அவள் இதயத்துடிப்பே என் இசையானதால்! இந்த உலகத்து இருட்டில் வழியே இல்லை - இன்று அவள் விழி வெளிச்சம் எனக்கு இல்லாததால்! அம்மா... உன் மடி தேடி அழுகுதே நெஞ்சமே...! நான் அழுத போதெல்லாம் அவளும் அழுதாள், தாய்மைக்கு ஏனோ சுயநலம் இல்லை! தன் கனவுகள் யாவையும் எனக்காகக் கொடுத்து, வெறும் கையோடு நின்றாள், புகார்கள் இல்லை! என் மனதின் ஆழத்து காயங்கள் யாவும், அவள் கை தொட்ட போதே மறைந்து போகுமே! உலகமே என்னை வெறுத்து நின்றாலும், உன் பிள்ளை நான் என்று அணைத்துக் கொள்வாளே! கருவறை இருட்டில் பயமே இல்லை - அவள் இதயத்துடிப்பே என் இசையானதால்! இந்த உலகத்து இருட்டில் வழியே இல்லை - இன்று அవள் விழி வெளிச்சம் எனக்கு இல்லாததால்! அம்மா... உன் மடி தேடி அழுகுதே நெஞ்சமே...! வயதுகள் கூடி நான் வளர்ந்த போதும், அவள் கண்ணில் இன்னும் நான் குழந்தையன்றோ? என் தனிமையின் பயங்களை அவளிடம் சொன்னால், மடிமீது சாய்த்து ‘ந...

சுயநலம் ஏதும் அறியா ஜீவன்...  பெற்ற பிள்ளை உயர்வினில் இன்பம் காணும்... தந்தை என்றொரு தெய்வம் அன்றோ? - தன் குருதியை உருக்கி நம் உயிர் வளர்த்தார்! அவர் நிழலின் அருமை பிரிந்தபின்புதான், சுடும் வெயிலின் நடுவே புரியுதோ...! தனக்கென வாழா ஒரு ஜீவன்... அது அப்பா! தன் கண்ணீரை ஒளித்து நம்மைச் சிரிப்பவர் அப்பா! காலம் கடந்து நாம் உணரும் முன்னே, மௌனமாய் விடைபெறும் காவியம் அப்பா...! தேய்ந்து போகும் மெழுகுவர்த்தி போலே, தேய்ந்து கொண்டே எமக்கு ஒளியைத் தந்தார்! கிழிந்த சட்டையின் பைகளில் கூட, பிள்ளையின் கனவுகளைச் சுமந்து நின்றார்! சுமைகள் யாவையும் சுகமாய் ஏற்றார், சுயமாய் வாழ நமக்குக் கற்றுத் தந்தார்! அன்று அவர் சொன்ன புத்தி உரைகள், இன்று வழிகாட்டும் தீபமாய் வாழுதே...! தனக்கென வாழா ஒரு ஜீவன்... அது அப்பா! தன் கண்ணீரை ஒளித்து நம்மைச் சிரிப்பவர் அப்பா! காலம் கடந்து நாம் உணரும் முன்னே, மௌனமாய் விடைபெறும் காவியம் அப்பா...! அவர் கைபிடித்து நடந்த வீதிகள் எல்லாம், இன்று வெறும் நினைவுகளாய் மாறிப்போனதே! கோடிப் பணம் இங்கு சேர்த்து வைத்தாலும், அவர் மடி தந்த நிம்மதி எங்குமே இல்லையே! [Build up] உலகம் நம்மைத் தோற்க...

దారి చూపేటప్పుడు నీడలా కనిపించారు, దూరమయ్యాకే ఆయన దైవమని తెలిసింది! తండ్రి ప్రేమ, ఆయన త్యాగం యొక్క విలువను, మనసు గ్రహించేసరికి కాలం దాటిపోయింది... కృతజ్ఞత చెప్పే మాట ఇక్కడ మూగబోయింది...! మర్రిచెట్టు నీడ విలువ ఎండలో ఉన్నప్పుడు తెలియదు! నాన్న ఒడి కోల్పోయాక ఓదార్పు ఎక్కడా దొరకదు! కాలం గడిచాక జ్ఞానం వస్తే ఏం లాభం? కన్నీరు తుడిచే చేతులు లేక హృదయం రగిలిపోతోంది! చెమట చిందించి, రక్తం ధారపోసి మమ్మల్ని పెంచారు, కేవలం మట్టి బొమ్మలా ఉన్న మమ్మల్ని మనుషులుగా మలిచారు! స్వార్థమనేదే తెలియని జీవం ఆయన కదా? ఆయన మోసిన బరువుల కథ మాకు తెలిసింది ఈరోజేనా? చెప్పాలనుకున్న మాటలన్నీ గుండెల్లోనే ఉండిపోయాయి, చెప్పి ముగించేలోపే కాలం ఇక్కడ తలుపులు మూసేసింది! మర్రిచెట్టు నీడ విలువ ఎండలో ఉన్నప్పుడు తెలియదు! నాన్న ఒడి కోల్పోయాక ఓదార్పు ఎక్కడా దొరకదు! కాలం గడిచాక జ్ఞానం వస్తే ఏం లాభం? కన్నీరు తుడిచే చేతులు లేక హృదయం రగిలిపోతోంది! చేయి పట్టి నడిపిన రోజులు కలలా మారిపోయాయి, ఆయన నిర్మించి ఇచ్చిన జీవితమే ఇక్కడ మిగిలిపోయింది! నాడు ఆయన చెప్పిన బుద్ధి ఈరోజు అర్థమవుతోంది, దాన్ని ఆచరించేటప్పుడు ఆయన పక్కన లేరు! ప్రపంచంలో ఉన్న ఆస్తి ...

வழிகாட்டும் போதெல்லாம் நிழலாகத் தெரிந்தார், வழிமாறிப் போனபின்புதான் தெய்வமாய் புரிகிறார்! தந்தையின் அன்பும் தியாகத்தின் மதிப்பும், நெஞ்சம் உணரும்போது காலம் கடந்திருக்குதே... நன்றி சொல்லும் வார்த்தை இங்கே ஊமையாகி நிற்குதே...! ஆலமரத்தின் அருமை என்றும் நிழலில் தெரிவதில்லை! அப்பா மடி இழந்த பின்பு ஆறுதல் ஏதுமில்லை! காலம் கடந்து ஞானம் வந்து என்ன பயனோ? கண்ணீர் துடைக்க கரங்கள் இன்றி நெஞ்சம் உருகுதோ! வியர்வை சிந்தி குருதி தந்து எங்களை வளர்த்தார், வெறும் களிமண் சிலையாக இருந்ததை மனிதனாய் வடித்தார்! சுயநலம் ஏதும் அறியா ஜீவன் அவர் அன்றோ? அவர் சுமை சுமந்த கதையை நாம் அறிந்தது இன்றோ? சொல்ல நினைத்த வார்த்தை எல்லாம் நெஞ்சில் தங்குதே, சொல்லி முடிக்க காலம் இங்கே கதவை மூடுதே! ஆலமரத்தின் அருமை என்றும் நிழலில் தெரிவதில்லை! அப்பா மடி இழந்த பின்பு ஆறுதல் ஏதுமில்லை! காலம் கடந்து ஞானம் வந்து என்ன பயனோ? கண்ணீர் துடைக்க கரங்கள் இன்றி நெஞ்சம் உருகுதோ! கைபிடித்து நடந்த நாட்கள் கனவாய் போனதே, அவர் கட்டித் தந்த வாழ்க்கையிங்கு மிச்சம் ஆனதே! அன்று அவர் சொன்ன புத்தி இன்று புரியுதே, அதை ஏற்று வாழும் போது அவர் இல்லையே! [Bui...

  விண்ணில் நீ சென்றாலும், கண்ணில் நீ வாழ்கிறாய், மண்ணில் உன் நினைவுகள், தீபமாய் எரிகிறதே... அன்பெனும் பாடம் தந்து, அறிவெனும் பாதை காட்டி, சென்ற வழி யாவும், உன் நிழலாய் தொடர்கிறதே... அப்பா... உன் நினைவு எங்களை வாழவைக்குதே... இல்லையென்று சொல்ல மனமில்லை - நீ எங்களோடு வாழும் தெய்வமல்லவா? மறைந்தாலும் நீ தந்த பாசம் - என்றும் மறையாமல் எங்களைக் காக்கும் அல்லவா? என்றும் உந்தன் அன்பு வாழும்...  நெஞ்சில் உந்தன் நினைவு சூழும்...! காலங்கள் ஓடினாலும், உன் பாசம் மாறுமோ? கண்ணீரின் துளிகளில், உன் முகம் மறையுமோ? நீ தந்த தத்துவங்கள், நெஞ்சினில் ஆழமாய், வழிநடத்தும் தெய்வமாய், வாழ்கிறது காலமாய்... உன் பாத சுவடுகளில், எங்கள் பயணம் தொடருதே... மறைந்தாலும் மறையாத, மாபெரும் காவியம் நீ, பிரிந்தாலும் பிரியாத, பாசத்தின் ஊற்று நீ... இன்று உந்தன் பிறந்தநாளில், நெஞ்சார வணங்குகிறோம், என்றென்றும் உன் நினைவை, நெஞ்சினில் தாங்குகிறோம்... ஆறாத அன்போடு, உன்னை என்றும் நினைக்கிறோம்... உடல்மட்டும் பிரிந்தது ஏனோ? - உன் உயிரல்லவா எங்களை இயக்குது? காலத்தின் சக்கரம் சுழன்றாலும் - உன் ஞாபகம் நெஞ்சை உருக்குது... நீ எங்கு செ...

  விண்ணில் நீ சென்றாலும், கண்ணில் நீ வாழ்கிறாய், மண்ணில் உன் நினைவுகள், தீபமாய் எரிகிறதே... அன்பெனும் பாடம் தந்து, அறிவெனும் பாதை காட்டி, சென்ற வழி யாவும், உன் நிழலாய் தொடர்கிறதே... அப்பா... உன் நினைவு எங்களை வாழவைக்குதே... இல்லையென்று சொல்ல மனமில்லை - நீ எங்களோடு வாழும் தெய்வமல்லவா? மறைந்தாலும் நீ தந்த பாசம் - என்றும் மறையாமல் எங்களைக் காக்கும் அல்லவா? என்றும் உந்தன் அன்பு வாழும்...  நெஞ்சில் உந்தன் நினைவு சூழும்...!   காலங்கள் ஓடினாலும், உன் பாசம் மாறுமோ? கண்ணீரின் துளிகளில், உன் முகம் மறையுமோ? நீ தந்த தத்துவங்கள், நெஞ்சினில் ஆழமாய், வழிநடத்தும் தெய்வமாய், வாழ்கிறது காலமாய்... உன் பாத சுவடுகளில், எங்கள் பயணம் தொடருதே... மறைந்தாலும் மறையாத, மாபெரும் காவியம் நீ, பிரிந்தாலும் பிரியாத, பாசத்தின் ஊற்று நீ... இன்று உந்தன் பிறந்தநாளில், நெஞ்சார வணங்குகிறோம், என்றென்றும் உன் நினைவை, நெஞ்சினில் தாங்குகிறோம்... ஆறாத அன்போடு, உன்னை என்றும் நினைக்கிறோம்... உடல்மட்டும் பிரிந்தது ஏனோ? - உன் உயிரல்லவா எங்களை இயக்குது? காலத்தின் சக்கரம் சுழன்றாலும் - உன் ஞாபகம் நெஞ்சை உருக்குது... நீ எ...

விழுந்த விதைக்குத் துளிர்க்கத் தெரியும் அழுத கண்ணுக்குச் சிரிக்கத் தெரியும் அலைகள் மோதும் கடலுக்குக் கூட கரையைத் தொட்டு மீளத் தெரியும்! சுமக்கத் தெரிந்த இதயத்திற்கு  மறக்கத் தெரியாமல் போனதேனோ! வழியைத் தேடிய கால்களுக்கு  வழியை மறக்கத் தெரிந்ததேனோ! இன்பம் தங்குவது கொஞ்சக் காலம் - ஆனால் துன்பம் பழகுவது என்ன கோலம்? நெருப்பில் வெந்த தங்கத்தைப் போல நினைவில் வெந்து வாடுது நெஞ்சம் வார்த்தை சொன்ன மனிதர்கள் எங்கே? வாழ வச்ச நினைவுகள் எங்கே? காலம் போடும் கணக்குக்குள்ளே - நாம் கரைந்து போகும் தூசுகளே! நேற்று என்பது உடைந்த கண்ணாடி நாளை என்பது கானல் நீர் ஓடை இன்று மடிந்தால் எல்லாம் முடியும் இருந்தால் தானே நினைவுகள் தொடரும்! மனமே... ஓ மனமே... கொஞ்சம் மாறு... கடந்த காலக் கதவை மூடு! மறதி என்பது இறைவன் தந்த வரம் - அதை மறுத்துப் பார்ப்பது மனிதனின் தரம்! மறப்போம்... மன்னிப்போம்... (ம்ஹூம்... கடந்து போவோம்...)

புயல்கள் கடந்த பின்னும்  கடல் ஏனோ ஓய்வதில்லை பிரச்சனைகள் தீர்ந்த பின்னும் நெஞ்சம் ஏனோ அமைதி கொள்ளவில்லை நடந்தவை எல்லாம் கடந்து போனதே ஆனால் நினைவுகள் மட்டும் ஏனோ நெஞ்சை அழுத்துதே! சுமக்கும் சுமைகள் யாவும்  வெறும் பாரம் இல்லை தோழா கடந்த கால நினைவுகள் தான்  மிகப் பெரிய பாரம் அன்றோ! பிரச்சனையின் வடுவை விட  அதன் நினைவின் வலி தான் அதிகம் மனிதன் சுமக்கும் கனமே  அந்த நினைவுகளின் நிழல்தானே! நேற்றைய காயங்கள் ஆறிப் போனாலும் வடுக்கள் இன்னும் பேசுகின்றதே பகலின் வெளிச்சம் வந்த போதிலும் இருண்ட இரவின் பயம் தொடருகின்றதே கண்ணீர் துளிகள் காய்ந்து விட்டதே நெஞ்சின் பாரம் மட்டும் கரையவில்லையே! நினைவுகளைத் துறக்க நினைக்கும் மனமே அவை நிழலாய் தொடர்வதை நிறுத்துமா? காலம் செய்த கோலங்கள் மாறினாலும் மனதின் ஆழத்து சுவடுகள் அழியுமா? சுமக்கத் தெரிந்த இதயத்திற்கு  மறக்கத் தெரியாமல் போனதேனோ! பிரச்சனைகள் மறைந்து போகும்... நினைவுகள் மட்டும் தங்கிப் போகும்... மனிதன் சுமக்கும் பாரம்... அது நினைவுகளின் நிழல்தானே! (ம்ஹூம்... நினைவுகளின் நிழல்தானே...)

சின்னச் சின்ன கண்கள் என்னை மெல்லப் பார்க்கும் போது மின்சாரம் ஏதோ பாயுதே உன் தோள் சாயும் நேரம் சிரிப்பில் இதயம் நுழையுதே! அடி ஏதோ ஒன்று செய்யுதே உன் புன்னகை என்னை கொல்லுதே நடக்கும் பாதைகள் யாவும் இனிக்குதே உன் கை கோர்த்து நடக்க தோணுதே மனசெல்லாம் நீதானே நிரம்புற மழைச்சாரல் போல என்னை நனைக்கிற! பேசும் வார்த்தை தேவையில்லை உன் மௌனமே கவிதை சொல்லுதே காலை வெயிலும் குளுமையாச்சு நீ அருகில் வந்த நொடியிலே பாக்கெட் குள்ள உன் ஞாபகம் நெஞ்சுக்குள்ளே உன் ஊர்வலம்! காற்றோடு உன் வாசம் வீசுதே என் நிழலும் உன்னைத் தான் தேடுதே வார்த்தைகள் தீர்ந்தாலும் பரவாயில்லை உன் மடி சாய்ந்தாலே போதும் வேறென்ன வேண்டும்! ம்ஹூம்... நீயே தான்... என் குட்டி உலகமே நீதான்! சின்னச் சின்ன கண்கள்... என்னை மெல்லப் பார்க்குதே!

காலம் கரைந்த நிழல் காற்றில் உன் சுவாசம் மறப்பு என்ற கடலில் அலையென வந்தாய் என்னுள் நீயே... தூரம் ஒரு சிறை ஆனது நாட்கள் ஒரு நதியாய் ஓடியது நிழல்கள் கூட என்னைத் துறந்தன உன் ஞாபகம் மட்டும் என்னைச் சூழ்ந்தது காலத்தின் சுவடுகள் மாறினாலும் விழி உன்னைத் தேடி அலையாமல் இல்லை! மௌனம் பேசிய வார்த்தைகள் இன்று சிரிப்பாய் மலர்ந்தது மெல்ல பிரிவின் வலிகள் கருகியதே உன் வருகையினால் இப்போதே இத்தனை ஆண்டுகள் வினாடியாய் மாற உன் ஒற்றை பார்வையில் உலகமே தேங்க இனி ஒரு பிரிவு நமக்குள்ளே இல்லை விதியின் கதவுகள் நமக்காக திறக்க கை கோர்த்து நடப்போம் காலம் கடந்து! காலம் நின்றது, இருதயம் துடித்தது நாம் மீண்டும் இணைந்தோம், இக்கணமே! என்னுள் நீயே... மீண்டும் நீயே!

காதல் சாபமா? இல்லை லாபமா? கேட்கும் நெஞ்சிலே ஏனோ குழப்பமா? கண்ணீர் துளியிலே கவிதை எழுதுதே, காதல் வழியிலே பயணம் தொடருதே. (காதல் சாபமா...) நெஞ்சுக்குள் நுழைந்து நெஞ்சை அறுக்குதே, மறுபுறம் ஏனோ உயிரை வளர்க்குதே. பகலில் எரியும் நிலவாய் மாற்றுதே, இரவில் உறங்கும் விழிப்பாய் மாற்றுதே. இது வலியா? இல்லை வரமா? விடை தெரியா ஒரு நரகம்! தோற்றவர் சொன்னால் காதல் சாபமே, வென்றவர் சொன்னால் அதுவே லாபமே. காயங்கள் தந்தாலும் அது ஒரு சுகமே, காதலில் விழுந்தால் மரணமும் அழகே. இன்பமும் துன்பமும் கலந்த காவியம், காதல் என்பது இறைவன் ஓவியம்! உடைந்த இதயங்கள் கேட்கும் கேள்விகள், விடை சொல்ல மறுக்கும் விதியின் பாதைகள்! ஏமாற்றம் ஒன்றே காதலின் முடிவா? இல்லை ஏகாந்தம் தரும் புதிய விடிவா? சாபம் என்று சொன்னால் சாகட்டும் இந்த நெஞ்சம்! லாபம் என்று சொல்ல இங்கு யாருமில்லை மிச்சம்! ஏன் இந்த நாடகம்? ஏன் இந்த ஏமாற்றம்? காதல் தந்த வலியால் எரியுதே இந்த தேசம்! போதும் இந்த மௌனம்! உடையட்டும் இந்த பாசம்! சாபமும் இல்லை, லாபமும் இல்லை, காதல் என்பது மனதின் எல்லை. வாழ்ந்து பார் அதன் வழியிலே, விடை கிடைக்கும் உன் விழியிலே! (காதல் சாபமா...)

நீதானே என் ரதி... நீதானே என் கண்ணம்மா! என் நெஞ்சில் வாழும் காவியமே நீயம்மா! பூமியில் தேடிய தேவதையே, என் புன்னகை பூக்கும் பூஞ்சோலையே! நீ இன்றி எனக்கொரு வாழ்வுமில்லை, உன் அன்பைத் தவிர வேறு ஏதுமில்லை! பாரதி கண்ட புதுமைப் பெண்ணோ? என் பாட்டில் உதித்த தமிழ் சொல்லோ? உன் ஒற்றைப் பார்வையில் உயிர் வாழ்கிறேன், உன் வார்த்தை கேட்டு நான் உருகுகிறேன்! இருவிழி பேசும் மொழியினிலே, நான் தொலைந்து போனேன் விண்வெளியிலே! காலங்கள் கடந்த தூய வரம், நம் காதல் சொல்லும் தேவ ராகம்! நெஞ்சுக்குள் கூடுகட்டி உன்னை வச்சேன், என் மூச்சுக்குள்ளே உன்னை மட்டும் சுவாசிச்சேன்! யாரும் இல்லாத பெருவெளியில், நீயே என் விடியல்... நீயே என் ஒளி! உன்னை வெல்ல இந்த உலகத்திலே, யாருமில்லை என் கண்ணெதிரே! மரணமே நம்மைத் தீண்டும் போதும், நம் காதல் வாழும் காலத்தைக் கடந்தும்! நீயே என் ரதி... என் கண்ணம்மா... என்றென்றும் நீயே என் கண்ணம்மா... 

ராசாத்தியே... என் ராசாத்தியே... நீ ஏமாற்றியே போவது சரிதானா? உயிரைத் தந்து உன்னை நேசித்தேன், என்னை பாதியில் விட்டது நியாயமா? கண்ணீரில் நனையுது என் இரவு, நீ தந்துவிட்டுப் போனது இந்த வலியா? நெஞ்சுக்குள்ளே உன்னை வச்சிருந்தேன், என் மூச்சுக்குள்ளே உன்னை சுவாசிச்சிருந்தேன்! கல்லறை வரைக்கும் வருவேன்னு சொல்லி, கண்ணீர் கடலில் ஏன் தள்ளிப் போனாய்? பச்சை குத்திய உன் பேரு மட்டும், என் நெஞ்சில் வாழுது நீ போன பின்னும்! கோவில் குளம்னு வேண்டிக்கிட்டேன், உன் நிழலையும் கூட நான் காதலிச்சேன்! மஞ்சள் கயிறைச் சூடும் முன்னே, நெஞ்சில் கத்தியைச் செருகிட்டுப் போனாய்! யார் செய்த பாவமோ நம் காதல்? இன்று பிரிவிலே வாடுது என் ஜீவன்! போகும் வழியில் நீ சுகமாய் இரு, என்னை மறந்தே நீ வாழ்ந்துவிடு! ஆனால்... ஒருமுறை பின்னால் திரும்பிப் பார், இங்கு உனக்காக உருகும் ஒரு ஜீவன் உண்டு! நீ போனது சரிதானா... என் ராசாத்தியே... சரிதானா...

யார் இங்கு அழாமல் வாழ்ந்து முடித்தார்? யார் இங்கு வீழாமல் சிகரம் தொட்டார்? விழுவதெல்லாம் எழுவதற்கே என்று உணர்ந்துகொள், நெஞ்சில் துணிவை மட்டும் நீ ஏந்திக்கொள்! கடல் அலைகள் ஓயாது அடித்தாலும், கரை என்றும் பயந்து நகர்வதில்லை! தோல்வி என்பது முடிவுரை அல்ல, துவண்டு போவது மனிதனும் அல்ல! இருண்ட வானில் தோன்றும் நிலவே, இருளைக் கண்டு அது மறைவதும் இல்லை! உன் பாதையில் முட்கள் நிறைந்திருந்தாலும், உன் பாதங்கள் பயணத்தை நிறுத்துவதில்லை! கண்ணீர் துளிகள் சிந்தும் போதெல்லாம், உன்னில் ஒரு புதிய பலம் பிறக்கும்! நெருப்பில் வெந்த தங்கம் தானே, ஆபரணமாய் உன்னை அழகுபடுத்தும்! விழுந்த இடமே உனக்கான மேடை, எழுந்து நின்றால் அதுவே உனக்கான பாதை! விதி உன்னைச் சோதிக்கும் போதெல்லாம், நீ விதியைச் சோதித்து வென்றுவிடு! காலத்தின் சக்கரம் சுழலும் போது, உன் கஷ்டங்கள் யாவும் மறைந்துவிடும்! கரை என்றும் பயந்து நகர்வதில்லை... உன் நம்பிக்கை என்றுமே தோற்பதில்லை! எழுந்து வா... சிகரத்தைத் தொட்டு வா!

வாழ்க்கை என்றால் ஆயிரம் இருக்கும், வாசல்தோறும் வேதனை இருக்கும்! வந்த துன்பம் யாவையும் தாங்கிக் கொண்டால், நாளை உன் வாசல் தேடி வெளிச்சம் வரும்! முட்களின் பாதையை கடந்துவிட்டால், பூக்களின் சோலை உன்னை வரவேற்கும்! இன்பமும் துன்பமும் ஒரு நாணயத்தின் இரு பக்கங்கள், மாறி மாறி வரும் மனித வாழ்வின் வடிவங்கள்! இன்று அழும் கண்கள் நாளை சிரிக்காதோ? இருண்ட இந்த இரவும் பகலாய் மாறாதோ? சோதனைகள் யாவும் உன்னை செதுக்கவே, வேதனைகள் யாவும் உன்னை உயர்த்தவே! யார் இங்கு அழாமல் வாழ்ந்து முடித்தார்? யார் இங்கு வீழாமல் சிகரம் தொட்டார்? விழுவதெல்லாம் எழுவதற்கே என்று உணர்ந்துகொள், நெஞ்சில் துணிவை மட்டும் நீ ஏந்திக்கொள்! கடல் அலைகள் ஓயாது அடித்தாலும், கரை என்றும் பயந்து நகர்வதில்லை! நேற்றைய கண்ணீரை துடைத்துவிடு, நாளை நமதே என்று எழுந்துவிடு! உன் நிழல் கூட உன்னை கைவிட்டாலும், உன் நம்பிக்கை உன்னை கைவிடாது!

చేతిలో నిప్పును పట్టుకొని, కాలుతోందని ఏడ్వడంలో ఏం లాభం? మోసే ఆ పాత జ్ఞాపకాన్ని నువ్వే వదిలేస్తే, నీ గుండెల్లో విరియును సరికొత్త నందనవనం! నిన్ను గెలవడానికి నువ్వు తప్ప, ఎవరూ లేరు ఈ జగత్తులో! గతం అనేది గడిచిన కాలం, దాన్ని తలవడం వృథా ప్రయాణం! కన్నీటి సముద్రంలో మునిగిపోతుంటే, ఎలా కనిపిస్తుంది రేపటి తీరం? గాయాలన్నీ కాలంతో మాసిపోవునా, కొత్త ఆశలు నీలో చిగురించవా? ప్రతీసారి నువ్వు వెనక్కి చూస్తే, పాత నొప్పే మళ్ళీ నిన్ను చంపుతుంది! మరచిపో అనే ఒక్క మాటతోనే, నీ మనసులోని భారం మొత్తం తీరుతుంది! పడిన చోటే నీకు గెలుపు పాఠం, లేచి నడిస్తే ఈ ఆకాశం నీ సొంతం!   కాలిపోయే కాగితాన్ని పట్టుకొని, వెలుగు రాలేదని దిగులెందుకు? భారమైన నిన్నటిని నువ్వు వీడితే, శాంతి లభించును నీ మనసుకు! నీ సంకల్పమే నీకు ఆయుధం, రేపటి గెలుపే నీకు నైవేద్యం!

தூக்கி எறிந்துவிடு... அந்த பாரமான பக்கங்களை! எழுதப்படாத நாளையே... உன் கைகளில் ஏந்து! நேற்று என்பது அழிந்த ஓவியம், இன்று என்பது உனக்கான புதிய காவியம்! விடுதலை... அது உனக்குள் பிறக்கும் ஒரு புது விதை! கடந்த காலத்தின் சுவடுகளை சுமந்தால், இன்றைய பயணத்தில் வேகம் குறையும்! நினைவுகளின் சிறையில் உன்னை நீயே அடைத்தால், விடியலின் வெளிச்சம் எப்படித் தெரியும்? காயங்கள் யாவும் பழகிப்போகும், கண்ணீரின் துளிகள் உறைந்துபோகும்! ஒவ்வொரு முறையும் நீ நினைக்கும் போது, பழைய வலியே மீண்டும் கொல்லும்! மறந்துவிடு என்ற ஒரு சொல்லில் தான், உன் மனதின் பாரம் முழுதும் தீரும்! விழுந்த இடமே உனக்கான பாடம், எழுந்து நடக்கும் வானம் உன்னுடையதாகும்! நெருப்பைக் கையில் ஏந்திக் கொண்டு, சுடுகிறது என்று அழுவதில் என்ன பயன்? சுமக்கும் நினைவை நீயே துறந்தால், உன் நெஞ்சில் தோன்றும் புதிய நந்தவனம்! உன்னை வெல்ல உன்னைத் தவிர, யாரும் இல்லை இந்த உலகத்திலே!

இந்த பூமியில் மனிதனாக பிறந்ததற்கே, காதல் தான் முதலாவது சாட்சி! உன் விழிகளில் தெரியும் வானம் அது, என் வாழ்வின் அழகான காட்சி! ஆ... காதல் தான் முதலாவது சாட்சி! விண்மீன்கள் பேசும் மௌனம் நீயல்லவா? என் விடியலின் தேடல் நீயல்லவா? காலங்கள் மாறினாலும் கோலங்கள் மாறினாலும், கண்ணாடி பிம்பமாய் நீயே என் நிழலாவாய்! மூச்சுக்காற்றை விட நெருக்கமாகி, என் நரம்புகளில் நீயே கலந்தாய்! தடைகள் தாண்டிய அன்பினால், என் இதயத்தின் கதவை திறந்தாய்! எண்ணங்கள் யாவும் உன் வண்ணம் கொள்கிறதே, என் மௌனம் கூட உன் பெயரைச் சொல்கிறதே! உலகம் சுற்றும் வேகம் உன் அன்பின் ஆழமோ? உயிர் கரைந்து போகும் உன் தீண்டல் ஏனோ? மரணத்தை வெல்லும் மந்திரம் எதுவோ? காலத்தை நிறுத்தும் மாயம் எதுவோ? அவை அனைத்தும் உன்னில் அடக்கம், என் காதலே என் வாழ்வின் தொடக்கம்!

  உயிரே... என் உயிரே... காதல் இல்லாத வாழ்வு, கறையான் அரித்த மரம்! இதயம் துடிப்பது உன்னால், இனிமை பிறப்பது உன்னால்! காதல் என்னும் கவிதை இன்றி, கனவுகள் ஏதுமே இல்லை! ஆ... காதல் இன்றி வாழ்வே இல்லை! வானம் நீல நிறம் என்றால், காதல் அதன் ஆழம்! நிலவு குளிர்ச்சி என்றால், காதல் அதன் ஒளியின் வேகம்! மலர்கள் சிரிக்கும் பூந்தோட்டம், நம் காதல் சொல்லும் பாடம்! வேர்கள் துளிர்க்கும் மண் போலே, உன் அன்பில் என் வாழ்வு ஊற்றாகும்! மௌனம் பேசும் மொழியிது, வலிகள் நீக்கும் மருந்தியது! ஆயிரம் உறவுகள் சூழ வந்தாலும், காதல் தரும் சுகம் தனித்துவமானது! கடல் கடந்து போனாலும், காதல் ஒரு சுடராக வழிகாட்டும்! இந்த பூமியில் மனிதனாக பிறந்ததற்கே, காதல் தான் முதலாவது சாட்சி! காதல்... அதுவே சுவாசம், காதல்... அதுவே நேசம், காதல் இல்லாத வாழ்க்கை இல்லை! இல்லை... இல்லை... காதல் இன்றி வாழ்வே இல்லை!

వచ్చేనమ్మ వచ్చేను సంక్రాంతి పండుగ! తెచ్చేనమ్మ తెచ్చేను లోగిళ్ళకు నిండుగ! భోగి మంటల వెలుగులతో, ముగ్గుల హంగులతో, పల్లెటూరి గుండెల్లోన పాయసాల పండుగ! (వచ్చేనమ్మ వచ్చేను...) కోడికూత కూయక ముందే భోగిమంటలేసారు, చిన్న పెద్ద అంతా కలిసి చుట్టూ చేరారు! వీధి వీధినా రంగవల్లులు రంగులీనెనమ్మో, ముగ్గుల నడుమ గొబ్బెమ్మలు మురిసిపోయెనమ్మో! "హరిలో రంగ హరి" అంటూ హరిదాసొచ్చాడు, అక్షయపాత్ర తలపై పెట్టి దీవెనలిచ్చాడు! డుడూ బసవన్న అంటూ గంగiరెద్దొచ్చింది, సన్నాయి రాగానికి తలాడిస్తూ నిల్చింది! కొత్త వరి కోతలొచ్చి నిండెను గాదెలు, కొత్త బియ్యం బెల్లంతో వండాలి పరమాన్నాలు! అరిసెలు, మురుకులు, సకినాలు పిండివంటలు, ఇల్లంతా నిండిపోయే చుట్టాల సందళ్ళు! వచ్చేనమ్మ వచ్చేను సంక్రాంతి పండుగ! తెచ్చేనమ్మ తెచ్చేను లోగిళ్ళకు నిండుగ! భోగి మంటల వెలుగులతో, ముగ్గుల హంగులతో, పల్లెటూరి గుండెల్లోన పాయసాల పండుగ! సంక్రాంతి పండుగ వచ్చేనమ్మా! పల్లెల్లో సంబరం తెచ్చేనమ్మా! హరిలో రంగ హరి! డుడూ బసవన్న!

கம்மாக்கரை ஓரத்துல கத்திரிப்பூ சேலையில, சும்மா நீ போறப்போ என் சொக்கத்தங்கம் மின்னுதடி! மாரியம்மன் திருவிழாவுல மல்லிகைப்பூ வாசத்துல, நெஞ்சுக்குள்ள நீ புகுந்து நெட்டெழுத்தா நிற்குறியே! ஒத்தையடி பாதையில ஒசரமா போறவரே, முத்தாரம்மா வாசல்ல முன்னாடி நின்னவரே! எட்டி நின்னு பாத்தது போதும் எட்டிப்போக நெனக்காதே, கட்டி வச்ச என் மனச தட்டிவிட்டுப் போகாதே! ஏலேலோ ஐலசா... ஏலேலோ ஐலசா... நெஞ்சுக்குள்ள காதல் வந்து நெசமாய் பேசுதடி! ஏலேலோ ஐலசா... ஏலேலோ ஐலசா... மாமன் குடுத்த பாசம் இப்ப மனசத் தேடுதையா! காளை மாடு ரெண்டு பூட்டி கழனிக்கு நான் போகையில, கஞ்சிப் பானை தூக்கிக்கிட்டு வாரவளே என் மயிலே! உச்சி வெயில் வேளையில உன் முகத்தப் பாத்துட்டா, பச்சத்தண்ணி தேவையில்ல பசி மயக்கம் தீருமடி! மாமன் குடுத்த மல்லிகைப் பூ மணம் வீசுது என் தலையில, ஆவணி மாசம் வந்தா அத்த மகனே என் மடியில! மேளச் சத்தம் கேக்கும் முன்னால காத்துக்கிட்டுக் கெடக்குறேன், மாமன் கட்டும் தாலிக்காக நெஞ்சுக்குள்ள தவிக்குறேன்! ஏலேலோ ஐலசா... ஏலேலோ ஐலசா... நெஞ்சுக்குள்ள காதல் வந்து நெசமாய் பேசுதடி! ஏலேலோ ஐலசா... ஏலேலோ ஐலசா... மாமன் கட்டும் தாலிக்காக நெஞ்சுக்குள...

వెళ్ళిపోకే... నువ్వు వెళ్ళిపోకే! నువ్వు వెళ్తే నా ప్రాణం పోతుందే! నువ్వు నాతో ఉంటే మాత్రమే, నా జీవితం ఇక్కడ జీవిస్తుందే! ప్రియతమా... నువ్వు వెళ్ళిపోకే! నువ్వు వెళ్తే నా శ్వాస ఆగిపోతుందే! నువ్వు నవ్వే క్షణాలన్నీ, నా గుండెల్లో బతికే కావ్యమే! నువ్వు విడిపోయే క్షణాలన్నీ, నా కళ్లలో కారే నరకమే! కళ్ళు మూసినా నీ రూపమే, గుండెను వదిలిపోదే! ప్రాణం పోయే ఆ క్షణంలోనూ, నీ జ్ఞాపకం మారదే! విధి చేతులు నన్ను గెలిచి, మట్టిలోకి నన్ను నెట్టినా... నీ ముఖం చూసే ఆశలో, నా మరణం కూడా ఓడిపోతుందే! నేను చనిపోయినా - నా సమాధి పెట్టెలో, ఒక చిన్న కిటికీ ఉంచేసేయ్! నా కళ్ళు ఎప్పటికీ, నిన్ను మాత్రమే చూస్తూ ఉండటానికి... మట్టిలో నేను కలిసిపోయినా, నా కిటికీ గుండా... నిన్ను చూస్తూనే ఉంటాను! నా ప్రియతమా... నా ప్రాణమా...!!

போகாதே... நீ போகாதே! நீ போனால் என் உயிர் போகுமே! நீ என்னோடு இருந்தால் மட்டுமே, என் வாழ்வு இங்கே வாழுமே! அன்பே... நீ போகாதே! நீ போனால் என் மூச்சு நிற்குமே! நீ சிரிக்கும் நொடிகள் யாவும், என் நெஞ்சில் வாழும் காவியம்! நீ பிரியும் நொடிகள் யாவும், என் கண்ணில் வழியும் நரகமே! விழி மூடினாலும் உன் முகம், நெஞ்சை விட்டுப் போகாது! உயிர் போகும் அந்த நொடியிலும், உன் நினைவு மாறாது! விதியின் கைகள் என்னை வென்று, மண்ணுக்குள் என்னை தள்ளினாலும்... உன் முகம் பார்க்கும் ஆசையில், என் மரணமும் தோற்றுப் போகுமே! நான் இறந்தும் போனால் - என்  கல்லறைப் பேழையில், ஒரு சிறு ஜன்னல் வைத்துவிடு! என் கண்கள் எக்காலமும், உன்னை மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருக்க... மண்ணோடு நான் மறைந்தாலும், என் ஜன்னல் வழியே... உன்னை பார்த்துக் கொண்டே இருப்பேன்! என் அன்பே... என் உயிரே...!!

కొండ కోన వాగులాగా - నా మనసంతా దూకుతోంది నీ ఊహ! ఓ బావా బావా అని - నువ్వు పిలిస్తే ప్రతి మాట అమృతమేరా! చెరువు గట్టు దారి పక్కన - నువ్వు నడిచిపోతుంటే, చేప పిల్లలు ఎగురుతున్నాయి - నీ అందమైన అడుగులు చూసి! ఈ ఎండ వేడిమిలో - నేను అలసిపోయి నిల్చున్నా, ఒక్క ముద్దు నువ్వు ఇస్తే - నా ప్రాణం లేచి వస్తుందిరా! పసుపు తోట లోపల - మన మనసులు మాట్లాడుకుంటున్నాయి! బావ భుజం కోసం - నా గాజులు సైతం గొడవపడుతున్నాయి! మర్రి చెట్టు నీడలాగ - నిన్ను నేను కాపాడుకుంటాను, జీవితాంతం నీ తోడుగా - నేను నడుస్తూనే ఉంటాను! ఎడ్ల బండి కట్టుకొని - మనం ఊరంతా తిరగాలి! మల్లె పూలు కొనుక్కొని - నీ కొప్పులో పెట్టాలి! అందమైన నా బావ నిన్ను - నేను గుండెల్లో దాచుకున్నాను, జన్మ జన్మలకి నీ వెంటే - నేను రావడానికి వేచి ఉన్నాను! కొండ కోన వాగులాగా - నా మనసంతా దూకుతోంది నీ ఊహ! ఓ బావా బావా అని - నువ్వు పిలిస్తే ప్రతి మాట అమృతమేరా!

குத்தால அருவியப்போல - என் நெஞ்சுக்குள்ள குதிக்குதடி உன் நெனப்பு! அடி அத்தானே அத்தானேன்னு - நீ கூப்பிட்டா அத்தனையுமே சுகமுங்கடா! கம்மாய்க் கரையோரமா - நீ நடந்துதான் போறப்போ, கெண்டை மீனுங்க துள்ளுதடி - உன் கெண்டைக்காலப் பாக்குறப்போ! வட்டாரத்து வெயிலுல - நான் வாடிதான் நின்னாலும், ஒத்த முத்தம் நீ தந்தா - என் உசிரு தேறிடுமே அத்தனையும்! மஞ்சக் காட்டுக்குள்ளே - நம்ம மனசுங்க பேசிக்குதே! மாமன் தோளத் தேடி - என் வளையலும் கொஞ்சுதே! ஆலமரத்து நிழலப் போல - உன்ன நான் தாங்குவேன், காலத்துக்கும் உன் கூட - நான் துணையா வாழுவேன்! மாட்டு வண்டி கட்டி - நம்ம மதுரைக்கு போகணுமே! மல்லிகைப் பூவ வாங்கி - உன் கூந்தல்ல வக்கணுமே! செவத்த மச்சான் உன்ன - நான் நெஞ்சுல வச்சிருக்கேன், ஜென்மம் முழுக்க உன் பின்னே - நான் வரத்தான் காத்திருக்கேன்! குத்தால அருவியப்போல - என் நெஞ்சுக்குள்ள குதிக்குதடி உன் நெனப்பு! அடி அத்தானே அத்தானேன்னு - நீ கூப்பிட்டா அத்தனையுமே சுகமுங்கடா!

காட்டுச்செண்பகப் பூவ எடுத்து என் மூச்சுக்குள்ளே வச்சிருக்கேன்! நாட்டுப்புறத்து பாதையில - உன் நினைப்ப மட்டும் தச்சிருக்கேன்! பூவோடு பேசும் அந்தப் பூங்காற்றப் போல, உன்னோட பேசத்தான் நான் காத்திருக்கேன்! ஓடத்தண்ணீரு ஓரத்திலே - நீ ஒத்தையடிப் பாதையில போறப்போ, கூடவே வாரேன்னு சொல்லாமலே - என் நெஞ்சுக்குள்ளே ஏனோ நீ ஏறுறப்போ! கண்ணோடு வச்ச அந்த மையப் போல, கண்ணாளா உன்ன நான் காப்பத்தவா? மழையூத்து போலே நீ மனசுக்குள்ளே வந்தாயே... மார்கழிப் பனிபோல என்ன அள்ளிப் போனாயே... சொல்லாத ஆசையெல்லாம்... சொல்லாமல் சொல்லுதய்யா... காத்தோட தூவாற மழையப் போல, நம் காதல் தான் வாழுதே உள்ளுக்குள்ள! வேரோட பின்னிக்கிட்ட மரத்தைப் போல, நாம் மாறித்தான் போனோம் இந்த ஊருக்குள்ள! காட்டுச்செண்பகமே... என் நெஞ்சுக்கூட்டுக்குள்ளே! அடி அந்திப்பொழுதானா ஆலமர நிழலிலே, உன் முந்தானை தேடுதடி என் கைகளுமே! சந்தனக் காத்து வந்து மோதுற வேளையில, உன் சலங்கைச் சத்தம் கேட்குதடி என் காதுகளிலே! வெள்ளிக்கிழம வெளக்கேத்தும் நேரத்துல, உன் பேரைத்தான் சொல்லுது என் உள்ளமுமே! கள்ளத்தனம் பண்ணி நீ பாக்குற பார்வையில, என் கட்டாந்தரை மனசும் நந்தவனமாகுதடா! காத்தோட தூ...

அந்திச் செவ்வானம் அள்ளித் தெளித்ததடா, என்நெற்றிக் குங்குமத்தின் வண்ணமதை! மேற்கில் மறையும் அந்தச் சூரியனும், என் வெட்கத்தைக் கண்டுதான் சிவந்தானடா! கடலோரக் காற்றில் ஒரு கவிதை வருதே, உன் தோளோடு சாய்கையில் உயிர் வாழுதே! தங்க நிலவொன்று தரை இறங்கும் முன்னே, உன் கைகளினால் என்னை நீ மூடவா? அலையோடு அலை வந்து மோதும் போது... என் நெஞ்சோடு உன் நினைவு मோதுதையா... அந்தி மயக்கத்தின் ராகம் இது... நாம் பல்லவி சொல்லும் நேரம் இது... மாலை வெயில் தந்த காதலடா... மார்போடு கூடுகட்டும் நேரமடா... வானும் கடலும் இணையும் கோட்டில், நாம் வாழும் காலம் தொடங்குதடா... தாழம்பூக் காற்றில் உன் வாசம் குழைத்து, இந்த மாலைப் பொழுது நம்மை வாழ்த்துதே! கூந்தல் கலைந்து என் முகம் மூடும் போது, உன் கைகள் வந்து அதை நீக்குமடா! நிழல்கள் இரண்டும் ஒன்றாய் இணையும், இந்த அந்திப் பொழுதே ஒரு வரமல்லவா? உன் மூச்சுப் பட்டு என் நாணம் உருக, இந்தக் கடலலை நமக்காக இசை பாடுதே! மாலை வெயில் தந்த காதலடா... மார்போடு கூடுகட்டும் நேரமடா... வானும் கடலும் இணையும் கோட்டில், நாம் வாழும் காலம் தொடங்குதடா... பகலும் இரவும் சந்திக்கும் வேளை... நம் காதலின் கண்கள் விழி...

பூங்காற்றின் மடியில் ஒரு பூவோடு பேசவா? பொன்வண்ண நிலவில் உன் முகம் தேடவா? நீ தந்து போன அந்தப் பார்வை ஒன்றில், என் நெஞ்சுக் கூட்டில் புது ராகம் கேட்கவா! நீரோடை மேலே ஒரு நதி வந்து சேருதே, உன் வார்த்தை கேட்டு என் உள்ளம் உருகுதே! நூலாடை போலே உன் நினைவோடு என்னை, நான் மூடி வைக்க ஒரு ஜென்மம் போதுமே! (Male) அந்த வானம் சொல்லாத கவிதை ஒன்று... (Female) இன்று உந்தன் கண்ணில் நான் கண்டுகொண்டேன்! (Male) இந்த பூமி அறியாத தூய்மை கொண்டு... (Female) என் ஜீவன் உன்னோடு நான் தந்து நின்றேன்! (Both) காதலின் இலக்கணம் நாம்தானடி/தானடா... காலங்கள் கடந்தும் வாழ்பவரடா/வாழ்பவளடி... இரு உயிர் இணைந்து ஒரு நதியானோம், இரு விழி கலந்து ஒரு கவியானோம்! (Male) முத்தாரத் துளியாய் உன் வேர்வைத் துளிகள், என் மார்பின் மேலே பனித்துளியாகுதே! சொல்லாத வார்த்தை உன் கண் பேசும் போது, இவ்வுலகின் மொழிகள் எல்லாம் தோற்றுப் போகுதே! (Female) அந்திக் கருக்கலில் உன் கரம் கோர்க்கும் போது, அடி நெஞ்சின் வேகம் ஏனோ கூடுதே! சந்தனக் காட்டில் ஒரு காற்று வீச, என் நாணத்தின் பூக்கள் எல்லாம் இதழ் மூடுதே! (Duet) காதலின் இலக்கணம் நாம்தானடி/தானடா... காலங்கள் க...

ಗಾಜಿನ ಕನ್ನಡಿಯಂತೆ ಈ ಮನುಜನ ಮನಸು, ಒಡೆದು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಕೂಡದು ಆ ಹಳೇ ಸೊಗಸು! ಚೂರು ಚೂರಾಗಿ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆಯಲ್ಲ, ನೆಮ್ಮದಿಯ ಗೂಡಿನಲ್ಲಿ ಈಗ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಏನಿಲ್ಲ! ಕಾಲ ಉರುಳಿ ಗಾಯವೆಲ್ಲ ಮಾಯಬಹುದು, ನೆನಪಿನ ಈ ನೋವು ಮೆಲ್ಲನೆ ಕರಗಬಹುದು! ಆದರೆ ಆ ಒಡೆದ ಹೋದ ಹೃದಯದ ಒಳಗಡೆ, ಹಳೆಯ ಆ ಮನುಷ್ಯ ಇನ್ನು ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲೆಲ್ಲೆಡೆ! ದಿನಗಳು ಕಳೆದರೂ ಕಣ್ಣೀರು ಆರಿದರೂ, ಉಳಿದ ಆ ಕಲೆಗಳು ಹೇಳುವ ಕಥೆ ಮರೆಯುವುದೇ? ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಕ್ಕು ಜಗವ ನಂಬಿಸಲು ಹೋದರೂ, ನಿನ್ನೆಯ ಆ ನಾನಾಗಿ ಬದಲಾಗಲು ಕರಗುವುದೇ? ಒಡೆದ ಹೋದ ಮನಸ್ಸು ಎಂದಿಗೂ ಮೊದಲಿನಂತಾಗದು, ಗುಣವಾದ ಮೇಲೆಯೂ ಅದು ಹಳೇ ರೂಪ ತಾಳದು! ಕಣ್ಣೀರಿನ ಹನಿಗಳು ಒಣಗಿ ಹೋದ ಮೇಲೆಯೂ, ಬದಲಾಗದು ಎಂದಿಗೂ ಈ ನೊಂದ ಹೃದಯವು! ಬದಲಾಗದು ಎಂದಿಗೂ ಈ ನೊಂದ ಹೃದಯವು... ಅಂಟಿಸಿದ ಗೊಂಬೆಗೆ ಜೀವ ಬಂದ ಹಾಗಿದ್ದರೂ, ಆ ಒಡೆದ ಗೆರೆಗಳು ಎಂದಿಗೂ ಮಾಸದು ನೋಡು! ಮಾರಿಹೋದ ಮನದೊಳಗೆ ಎಷ್ಟೇ ಹುಡುಕಿದರೂ, ಕಳೆದುಹೋದ ಆ ಮುಗ್ಧ ಪ್ರೀತಿ ಸಿಗದು ಕೇಳು! ಕ್ಷಮಿಸಿ ಬದುಕುವುದನ್ನು ಮನಸ್ಸು ಕಲಿತಿದ್ದರೂ, ಮರೆಯಲಾಗದ ಆ ನೆನಪು ಕಾಡುವುದು ದಿನವಿಡೀ! ಮಾಸಿಹೋದ ಆ ಗಾಯದ ಮೇಲ್ಭಾಗದಲಿ... ಹೊಸದೊಂದು ಚರ್ಮ ಬಂದು ಮುಚ್ಚಬಹುದು... ಆದರೆ ಆಳದಲ್ಲಿ ಉಳಿದ ಆ ಕಲೆಗಳನ್ನು... ಬದಲಿಸಲು ಯಾರಿಂದ ಸಾಧ್ಯ ಈ ಜಗದಲಿ? ಬದಲಾಗದು... ಯಾವುದು ಮೊದಲಿನಂತೆ ಆಗದು... ಗುಣವಾದ ಈ ಹೃದಯವೂ... ಮುಂಚಿನಂತೆ ಇರದು... ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗಿ...

कांच जैसा होता है इंसान का ये मन, टूटे तो फिर जुड़ता नहीं इसका वो रूपन! टुकड़े-टुकड़े होकर ये ज़मीन पर गिरा है, सीने के भीतर देखो एक दर्द छुपा है! ज़ख्म जितने भी हैं, वो भर ही जाएंगे, दर्द के ये साए भी, कम हो जाएंगे! मगर उस टूटे हुए दिल के अंदर, पुराना वो इंसान, फिर जी नहीं पाएगा! वक्त के बहने से ज़ख्म सूख भी जाएं, निशां जो रह गए, वो कैसे मिट पाएं? फिर से मुस्कुराकर हम महफ़िल सजाएं, पर बीते हुए कल सा, खुद को कहाँ पाएं? टूटे हुए दिल कभी पहले जैसे नहीं होते, भरने के बाद भी वो नए ज़ख्म हैं रोते! आँसू के कतरे भले सूख ही जाएं, पर पहले जैसा बदलता नहीं ये मन! पर पहले जैसा बदलता नहीं ये मन... जोड़े हुए खिलौने में जान आ भी जाए, पर दरार का वो दाग, कभी मिट नहीं पाए! बदले हुए इस दिल में कितना भी ढूंढो, खोया हुआ वो पुराना प्यार, मिल नहीं पाए! माफ़ करना तो सीख लिया इस दिल ने, पर भूल ना पाए जो बात, वो तड़पाए! सूखे हुए उस ज़ख्म के ऊपर... एक नई चमड़ी भले ही आ जाए... मगर अंदर छिपे उस गहरे निशान को... कौन इस दुनिया में मिटा पाए? नहीं बदलेगा... कुछ भी पहले जैसा नहीं होगा... ठीक हुआ ये दिल भी... अब वैसा नह...

గాజు లాంటిదమ్మా మనిషి ప్రాణ మనసు, పగిలి పోయినాక మళ్లీ అంటదు తెలుసు! ముక్కలు ముక్కలై నేలపాలై పోయెనే, గుండె గూటిలోన గాయం మిగిలెనే! గాయాలన్నీ కొంచెం మానిపోవచ్చు, బాధలన్నీ కూడా మెల్లగా కరగచ్చు! కాని పగిలిపోయిన ఆ గుండె లోతుల్లో, పాత మనిషి మళ్లీ తిరిగి రాడులే! కాలం గడిచినా కన్నీరు ఆరినా, మచ్చలు చెప్పే కథలు మారునా? మళ్లీ నవ్వి లోకాన్ని మెప్పించి చూసినా, నిన్నటి నేనై నేను మారలేనురా! పగిలిపోయిన మనసు మళ్లీ మొదటిలా అవ్వదు, మానిపోయిన గాయం పాతదైపోదు! కన్నీటి బొట్టు కరిగిపోయిన వేళలో, పాత రూపం రాదు ఈ గుండె గదికి ఇకనే! పాత రూపం రాదు ఈ గుండె గదికి ఇకనే... అంటించిన బొమ్మకు ప్రాణం వచ్చినా, ఆ పగిలిన గీత మాసిపోదురా! మారిపోయిన మనసులో ఎంత వెతికినా, తొలగిపోయిన ఆ పాత ప్రేమ దొరకదురా! క్షమించి బ్రతకడం మనసుకు తెలిసినా, మరచిపోలేని గుర్తు ఒకటి ఉండునురా! మానిపోయిన ఆ గాయం పైన... కొత్త చర్మం వచ్చి మూసేయొచ్చు... కాని లోపల ఉన్న ఆ లోతు గాయాన్ని... ఇక ఏ శక్తి మార్చగలదు ఇహలోకాన? మారదు... ఏదీ పాతలాగా మారదు... మానిన ఆ గుండె... మునుపటిలా ఉండదు...

Like a sheet of glass, the human heart can shatter, Leaving broken pieces of the things that used to matter. Fallen to the floor, sharp edges in the dark, Every little crack has left a deep and heavy mark. The damage can be mended, the pain can fade away, And you might learn to live with all the words you couldn't say. But deep inside the center of a heart that had to break, The person that you used to be will never reawake. Time can move along and close the open wounds, But scars will always whisper under changing moons. Even when you smile and try to play the part, Can you ever go back to the very start? Fragile hearts can heal, but they are modified, A different kind of shape from the tears you cried. Though the bleeding stops and the storm is finally through, You are never quite the same as the old days knew. No, you're never quite the same as the old days knew... Like a broken mirror fastened back with thread, The reflection changes where the fracture lines have spread. Se...

கண்ணாடி போலத்தான் மனிதனின் மனமும், உடைந்த பின்னே கூடுமோ அதன் வடிவமும்? துண்டு துண்டாய் சிதறியே தரையில் கிடக்குதே, நெஞ்சக் கூட்டுக்குள் ஏதோ சத்தம் கேட்குதே! வடுக்கள் யாவும் மறைந்து போகலாம், வலிகள் கூட மெல்லக் குறையலாம்! ஆனால் உடைந்த அந்த இதயத்தின் உள்ளே, பழைய மனிதன் இனி வாழ முடியாது! காலம் ஓடி காயங்கள் ஆறினாலும், தழும்புகள் சொல்லும் கதைகள் மாறுமோ? மீண்டும் சிரித்து பழகிப் பார்த்தாலும், நேற்றைய நானாக மாற கூடுமோ? உடைந்த மனங்கள் என்றும் பலவீனமே, குணமான பின்பும் அது வேறு வடிவமே! கண்ணீர் துளி காய்ந்து போன போதிலும், பழையபடி மாறுவதில்லை இந்த இதயமே! பழையபடி மாறுவதில்லை இந்த இதயமே... ஒட்ட வைத்த பொம்மைக்கு உயிர் வந்த போதும், உடைந்த கீறல் என்றும் மறையாதடா! மாறிப்போன நெஞ்சுக்குள் தேடிப் பார்த்தாலும், தொலைந்த அந்தப் பழைய அன்பு கிடைக்காதடா! மன்னிக்க பழகிய மனதிற்குள்ளும், மறக்க முடியாத ஏதோ ஒன்று இருக்குதடா! ஆறிப்போன காயத்தின் மேலே... புதிய தோல் வந்து மூடிடலாம்... ஆனாலும் உள்ளே இருக்கும் வடுவை... யாரால் இங்கே மாற்ற முடியும்? மாறாது... எதுவும் பழையபடி மாறாது... குணமான இதயமும்... முன்னிருந்தபடி ஆகாது...

ನೀ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಒಂದು ದಿನ ದೂರಾಗಬಹುದು, ನಿನ್ನದಾಗಿದ್ದ ಜಗವೆಲ್ಲ ನಿನ್ನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಬಹುದು! ಕಾಲದ ಜೊತೆಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಬದಲಾಗಬಹುದು, ಕೊನೆಗೆ ನಿನ್ನ ನೆರಳು ಕೂಡ ನಿನ್ನನು ತೊರೆಯಬಹುದು! ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಬರಿ ಶೂನ್ಯವೇ ಉಳಿದಿದೆ ಎಂದು, ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕಡಲಿನಲ್ಲಿ ನೀ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಬೇಡ! ಹಳೆಯ ಶರತ್ಕಾಲವು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಉದುರಿಸದಿದ್ದರೆ, ಹೊಸ ವಸಂತವು ಚಿಗುರೊಡೆಯಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ ಹೇಳು! ಜೀವನವು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಒಂಟಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಮುಚ್ಚಿದ ಬಾಗಿಲ ಮುಂದೆ ನಿನ್ನನು ನಿಲ್ಲಿಸುವುದಿಲ್ಲ! ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ ಆ ಖಾಲಿ ಜಾಗವನ್ನು ತುಂಬಲು, ಹೊಸದೊಂದು ಬೆಳಕನ್ನು ನಿನ್ನತ್ತ ತರುತ್ತದೆ! ಹೋದರೆ ಹೋಗಲಿ... ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ! ಹೋಗುವ ಹಾದಿಯೆಲ್ಲ... ಹೊಸ ಪ್ರೀತಿಯ ಮುನ್ನುಡಿ! ಬರಿದಾದ ನಿನ್ನ ಮನದ ಗೂಡನ್ನು ತುಂಬಲು, ಜೀವನವು ಮತ್ತೊಂದು ವಿಸ್ಮಯವನ್ನು ತರುತ್ತದೆ! ಹೋದ ಪ್ರೀತಿಯ ನೆನೆದು ಅಳುತ್ತಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದರೆ, ಬರುವ ಹೊಸ ವಸಂತವನ್ನು ನೀ ನೋಡಲಾಗದು! ಗಾಯಗೊಂಡ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕಾಲವೇ ಮದ್ದಾಗುವುದು, ನಿನ್ನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಸದೊಂದು ನಲಿವನು ತರುವುದು! ಭರವಸೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡು, ನಿನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಒಳಿತನ್ನು ನೀ ಅರಿತುಕೋ! ಕತ್ತಲೆಯ ನಂತರ ಬೆಳಕು ಬರುವುದು ಎಷ್ಟು ನಿಜವೋ, ಮರಣದ ನಂತರ ಜನನವಿರುವುದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯವೋ! ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಶೂನ್ಯತೆಯೂ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಇರದು, ಹೊಸ ಪ್ರೀತಿ ನ...