Skip to main content

நான் நிரந்தரம் நீயும் நிரந்தரம்

[Male]
நான் நிரந்தரம் நீயும் நிரந்தரம்
ஆனால் இங்கு நாம் ஏன் பிரிய வேண்டும்?
என் சுவாசமாய் நீ இருந்தாய்
உன் நினைவுகள் என் காயங்களுக்கு மருந்தாய்...
என் இருள் சூழ்ந்த வாழ்க்கையில் நீ ஒரு ஒளிக்கீற்று...
உன்னைக் கைவிட்ட என் மனதிற்கு நிம்மதி எங்கே?

[Female]
நீ ஒருவன் தான் நிரந்தரம் என நினைத்திருந்தேன்
நீயும் விலகிச் சென்றாய்
என் கனவுகள், என் லட்சியங்கள் எல்லாமே நீதானே
உன் நினைவுகளின்றி நான் வாழும் இந்த நாட்கள்
சிறகுகள் இல்லாத பறவையின் வாழ்க்கை...
என் இதயம் உன் அருகில் மட்டுமே துடிக்கும்
நான் நிரந்தரம், நீயும் நிரந்தரம்,
ஆனால் என் வாழ்வில் நீ ஏன் நிரந்தரமில்லை?

[Male]
நான் நிரந்தரம் நீயும் நிரந்தரம்
ஆனால் இங்கு நாம் ஏன் பிரிய வேண்டும்?
இறுதிவரை உன்னோடு வாழுவேன் என்று சொன்ன நீ
என் இதயம் உனக்காகவே துடிக்கிறது என்று சொன்ன நீ
ஏன் பிரிந்து சென்றாய்?
விடை தெரியவில்லை.
ஒருவேளை, இதுவும் ஒரு புதுக்கவிதை போல உன்னால் எழுதப்பட்டதுதானோ?
விடை தெரியாமல் நான் தவிக்கிறேன்.

[Female]
நீ நிரந்தரம், நான் நிரந்தரம்
ஆனால், நமக்கான அன்பு ஏன் நிரந்தரமில்லை?
நாம் பேசிய பேச்சுகள், நாம் பார்த்த காட்சிகள்
எல்லாமே இப்போது என் கண்ணில் நீராய்ப் போகிறது.
காதலால் நாம் ஒருவரை ஒருவர் நேசித்தோம்
காலத்தால் நாம் ஒருவரை ஒருவர் பிரிந்தோம்.
நீ நிரந்தரம், நான் நிரந்தரம்,
ஆனால், நீ எனக்கானவன் என்பதை மட்டும் மறந்துவிட்டாயே!
Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

When the Body Burns, the Energy Becomes Eternal

In every culture, death is more than an end—it's a transformation. Among the many rituals humans perform to honor the departed, cremation is one of the most ancient and symbolic. But beyond tradition lies a deeper, almost mystical truth: when a body is cremated, its physical form is released, and the energy it held is not lost, but simply returned to the universe. According to the law of conservation of energy, energy can neither be created nor destroyed—it only changes form. This means the warmth, motion, and life force that once animated a body doesn't disappear in fire. It transforms. The heat from the flames, the smoke in the sky, the glowing embers—all of these carry fragments of a life once lived. They disperse into the air, the soil, and the stars. Cremation becomes, in this way, a cosmic act. The fire is not just an end, but a release. What was once confined within skin and bones now returns to the great continuum. Some call it spirit. Some call it soul. Science calls...
Post a Comment
Read more

What you’ve lost breeds sorrow, what you possess breeds burden, and what you lack always appears extraordinary.

 Life is a strange game of perceptions. We chase, we grieve, we admire — often without realizing that our emotional responses are deeply tied not to reality, but to how we relate to things. We mourn what we’ve lost. We complain about what we have. And we glorify what we don’t have. This cycle is the silent script behind much of our suffering. 💔 The Sorrow of Loss Whether it's a person, a dream, or even a phase of life, loss cuts deep. What was once part of your identity, your routine, or your joy — is suddenly gone. We don't just lose things; we lose the versions of ourselves attached to them. The friend you grew up with takes a piece of your youth. The job you quit takes a part of your confidence. The relationship that ended takes the “what if”s you now carry. The mind replays memories like haunting lullabies. You remember the good more than the bad. Time softens reality and sharpens nostalgia, and sorrow blooms in the soil of absence. 🏋️ The Burden of Pos...
Post a Comment
Read more

The heart is a silent sepulchre where love, dreams, and unspoken desires eternally rest.

 💔 The Silent Sepulchre: Where the Heart Buries Its Truths The heart — a place often romanticized as vibrant, beating, full of life — also holds the weight of everything unspoken. It is not just a vessel for love; it is a sepulchre — a silent tomb — where countless emotions are laid to rest without ceremony. Love that was never confessed. Dreams that were never chased. Desires that were silenced by fear, duty, or time. All of these live quietly in the corners of the heart, not dead — but no longer alive either. 🕯️ Buried, Not Forgotten Many people walk through life carrying a heart full of what-ifs. The words they wanted to say, but swallowed. The passion they once had, but set aside for responsibilities. The person they loved deeply, but could never truly be with. These things don’t vanish. They’re buried — like precious artifacts in a tomb. Untouched. Preserved. Longing for breath. 🧠 Why We Bury Instead of Release We often silence our heart’s truest voice ou...
Post a Comment
Read more