Skip to main content

அன்புக்கு முன்னாலே எம்மாத்திரம்...

 

புயல் வந்து மோதிடும் பாறையைப் போல - இந்த
பூமியில் தடைகள் ஆயிரம் வரலாம்...
இடி வந்து வீழ்கின்ற வானத்தைப் போல - நம்
இதயத்தை மிரட்டப் பலப்பல வரலாம்...
அஞ்சிட மாட்டாது அன்பின் நெஞ்சம் - அது
ஆயுதம் ஏந்தாமல் வெல்லும் யுத்தம்...
அகிலத்தை ஆளுகின்ற பேரரசு - நம்
அன்புக்கு முன்னாலே எம்மாத்திரம்...

காதல் என்பது வெறும் உணர்வல்ல... அது
காலத்தை வெல்லுகின்ற பேராற்றல்...
அன்பின் முன்னே ஓர் ஆயுதமும் நில்லாது... இந்த
அகிலத்தின் ஆகச்சிறந்த சக்தி இதுவே...

மலையைக் குடைந்து வழிசெயும் நதியாய் - இந்த
மனதின் துணிவை காதல் தரும்...
இருண்ட வானில் சுடர்விடும் தீயாய் - நம்
இருதயப் பாதையில் ஒளியைத் தரும்...
மரணத்தின் எல்லைக்கும் அப்பால் சென்று - இது
வாழ்வை மீட்கின்ற வரம் வாங்கும்...
வீழாத கோட்டையும் வீழ்ந்து போகும் - நம்
வீரமான காதலின் முன்னே...

காதல் என்பது வெறும் உணர்வல்ல... அது
காலத்தை வெல்லுகின்ற பேராற்றல்...
அன்பின் முன்னே ஓர் ஆயுதமும் நில்லாது... இந்த
அகிலத்தின் ஆகச்சிறந்த சக்தி இதுவே...

சக்தியே... பேராற்றலே...
அன்பே உலகை வெல்லும் ஆயுதமே...

Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

When the Body Burns, the Energy Becomes Eternal

In every culture, death is more than an end—it's a transformation. Among the many rituals humans perform to honor the departed, cremation is one of the most ancient and symbolic. But beyond tradition lies a deeper, almost mystical truth: when a body is cremated, its physical form is released, and the energy it held is not lost, but simply returned to the universe. According to the law of conservation of energy, energy can neither be created nor destroyed—it only changes form. This means the warmth, motion, and life force that once animated a body doesn't disappear in fire. It transforms. The heat from the flames, the smoke in the sky, the glowing embers—all of these carry fragments of a life once lived. They disperse into the air, the soil, and the stars. Cremation becomes, in this way, a cosmic act. The fire is not just an end, but a release. What was once confined within skin and bones now returns to the great continuum. Some call it spirit. Some call it soul. Science calls...
Post a Comment
Read more

Oh, sing the news of Bethlehem

(Verse 1) In the quiet of a midnight cold A story whispered, ancient and bold Beneath the velvet, star-lit dome A weary couple far from home No room for them within the inn But heaven starts to usher in A light that breaks the dark of night To set the sleeping world aright (Chorus) Oh, sing the news of Bethlehem A star above, a hidden gem The King of kings in humble bed With straw to pillow down His head Born to bring us peace and grace The Savior of the human race (Verse 2) The shepherds watch their quiet sheep While all the city lies in sleep Then sudden glory fills the sky The angels sing their lullaby "Peace on earth," the heavens cry To lift our spirits to the high The lowly stable, wood and hay Where hope arrives in light of day (Chorus) Oh, sing the news of Bethlehem A star above, a hidden gem The King of kings in humble bed With straw to pillow down His head Born to bring us peace and grace The Savior of the human race (Bridge) From far away the wise men ride With gif...
Post a Comment
Read more

What you’ve lost breeds sorrow, what you possess breeds burden, and what you lack always appears extraordinary.

 Life is a strange game of perceptions. We chase, we grieve, we admire — often without realizing that our emotional responses are deeply tied not to reality, but to how we relate to things. We mourn what we’ve lost. We complain about what we have. And we glorify what we don’t have. This cycle is the silent script behind much of our suffering. 💔 The Sorrow of Loss Whether it's a person, a dream, or even a phase of life, loss cuts deep. What was once part of your identity, your routine, or your joy — is suddenly gone. We don't just lose things; we lose the versions of ourselves attached to them. The friend you grew up with takes a piece of your youth. The job you quit takes a part of your confidence. The relationship that ended takes the “what if”s you now carry. The mind replays memories like haunting lullabies. You remember the good more than the bad. Time softens reality and sharpens nostalgia, and sorrow blooms in the soil of absence. 🏋️ The Burden of Pos...
Post a Comment
Read more