Skip to main content

தந்தை மரணம்

 

தாங்கிப் பிடித்த தோள்கள் எங்கே போனதோ?
தவறு செய்தால் கண்டிக்கும் குரலும் நின்றதோ?
ஆண்மகன் அழுதால் இந்த உலகம் ஏற்குமா?
அப்பா உன் இழப்பை என் நெஞ்சம் தாங்குமா?

விளக்கு அணைந்த வீடாய் இருண்டதே என் உலகம்,
வழிகாட்ட யாரும் இன்றி தவிக்குதே என் இதயம்.
கோடிப் பணம் இருந்தாலும் உன் நிழல் கிடைக்குமா?
காலம் போன பின்னே என் கதறல் கேட்குமா?

பெரிய இழப்பு இதுதானோ... அப்பா உன்னை இழந்தேனே!
பெரிய மனிதன் ஆனாலும்... பிள்ளையாய் அழுகின்றேனே!
என் முதுகெலும்பு உடைந்ததடா... என் வேர்கள் அறுந்ததடா...
உன் விரல் பிடித்து நடந்த பாதை... இன்று பாதியாய் நின்றதடா!

சுமைகளை எல்லாம் நீ சுமந்து என்னை வளர்த்தாயே,
ஒரு துளி வதங்காமல் நெஞ்சில் அணைத்தாயே.
நன்றி சொல்லக் கூட எனக்கு நேரம் தரவில்லை,
நீ போன இடத்திற்கு வர வழியும் தெரியவில்லை!

பெரிய இழப்பு இதுதானோ... அப்பா உன்னை இழந்தேனே!
பெரிய மனிதன் ஆனாலும்... பிள்ளையாய் அழுகின்றேனே!
என் முதுகெலும்பு உடைந்ததடா... என் வேர்கள் அறுந்ததடா...
உன் விரல் பிடித்து நடந்த பாதை... இன்று பாதியாய் நின்றதடா!

இனி யார் எனக்கு ஆறுதல் சொல்வார்?
தலை சாய்க்க யார் மடி தருவார்?
அப்பா... என்னை ஏன் தனியே விட்டுப் போனாய்...

பெரிய இழப்பு இதுதானோ... அப்பா உன்னை இழந்தேனே!
பெரிய மனிதன் ஆனாலும்... பிள்ளையாய் அழுகின்றேனே!
என் முதுகெலும்பு உடைந்ததடா... என் வேர்கள் அறுந்ததடா...
உன் விரல் பிடித்து நடந்த பாதை... இன்று பாதியாய் நின்றதடா!

உன் நினைவோடு வாழ்வேன் அப்பா...
என் உயிரே... என் தெய்வமே...

Labels:

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

When the Body Burns, the Energy Becomes Eternal

In every culture, death is more than an end—it's a transformation. Among the many rituals humans perform to honor the departed, cremation is one of the most ancient and symbolic. But beyond tradition lies a deeper, almost mystical truth: when a body is cremated, its physical form is released, and the energy it held is not lost, but simply returned to the universe. According to the law of conservation of energy, energy can neither be created nor destroyed—it only changes form. This means the warmth, motion, and life force that once animated a body doesn't disappear in fire. It transforms. The heat from the flames, the smoke in the sky, the glowing embers—all of these carry fragments of a life once lived. They disperse into the air, the soil, and the stars. Cremation becomes, in this way, a cosmic act. The fire is not just an end, but a release. What was once confined within skin and bones now returns to the great continuum. Some call it spirit. Some call it soul. Science calls...
Post a Comment
Read more

Oh, sing the news of Bethlehem

(Verse 1) In the quiet of a midnight cold A story whispered, ancient and bold Beneath the velvet, star-lit dome A weary couple far from home No room for them within the inn But heaven starts to usher in A light that breaks the dark of night To set the sleeping world aright (Chorus) Oh, sing the news of Bethlehem A star above, a hidden gem The King of kings in humble bed With straw to pillow down His head Born to bring us peace and grace The Savior of the human race (Verse 2) The shepherds watch their quiet sheep While all the city lies in sleep Then sudden glory fills the sky The angels sing their lullaby "Peace on earth," the heavens cry To lift our spirits to the high The lowly stable, wood and hay Where hope arrives in light of day (Chorus) Oh, sing the news of Bethlehem A star above, a hidden gem The King of kings in humble bed With straw to pillow down His head Born to bring us peace and grace The Savior of the human race (Bridge) From far away the wise men ride With gif...
Post a Comment
Read more

What you’ve lost breeds sorrow, what you possess breeds burden, and what you lack always appears extraordinary.

 Life is a strange game of perceptions. We chase, we grieve, we admire — often without realizing that our emotional responses are deeply tied not to reality, but to how we relate to things. We mourn what we’ve lost. We complain about what we have. And we glorify what we don’t have. This cycle is the silent script behind much of our suffering. 💔 The Sorrow of Loss Whether it's a person, a dream, or even a phase of life, loss cuts deep. What was once part of your identity, your routine, or your joy — is suddenly gone. We don't just lose things; we lose the versions of ourselves attached to them. The friend you grew up with takes a piece of your youth. The job you quit takes a part of your confidence. The relationship that ended takes the “what if”s you now carry. The mind replays memories like haunting lullabies. You remember the good more than the bad. Time softens reality and sharpens nostalgia, and sorrow blooms in the soil of absence. 🏋️ The Burden of Pos...
Post a Comment
Read more